De Regels van het Gesticht
Nu de eerste paniek van het weerzien
langzaam uit mijn lichaam wegtrekt
schrik ik van de onzin die ik zojuist gezegd heb
maar ik was nooit goed in begroeten
het maakt niet uit
je maakt het goed
maar ik lees op je gezicht
de regels van het gesticht
Het geluk dat een stap voor je uitliep
heeft zijn sporen nagelaten
alles blijft verborgen zolang we blijven praten
doe alsof er niets aan de hand is
je lacht me uit
je lacht wat af
maar ik lees op je gezicht
de regels van het gesticht
Je verdedigt je met de moed der wanhoop
tegen nieuwsgierige blikken
maar jouw grote ogen zijn blauwe zwakke plekken
op de vlucht voor zeker weten
wie van je houdt
wie houdt je vast
en ik lees op je gezicht
de regels van het gesticht
Het wordt tijd om weer afscheid te nemen
voor de waarheid uit gaat lekken
uit mijn ooghoek zie ik de schaduw van de hekken
als er nou aan jou maar te zien was
wie hier vertrekt
en wie hier blijft
maar ik lees op je gezicht
alleen de regels van het gesticht
As Regras do Asilo
Agora que a primeira panique do reencontro
está lentamente saindo do meu corpo
me assusto com a besteira que acabei de dizer
mas eu nunca fui bom em cumprimentos
não importa
você se sai bem
mas eu leio no seu rosto
as regras do asilo
A felicidade que andava um passo à frente
deixou suas marcas
tudo permanece escondido enquanto continuamos a conversar
finge que nada está acontecendo
você ri de mim
você ri à toa
mas eu leio no seu rosto
as regras do asilo
Você se defende com a coragem do desespero
contra olhares curiosos
mas seus grandes olhos são pontos fracos azuis
fugindo da certeza
quem te ama
quem te segura
e eu leio no seu rosto
as regras do asilo
Está na hora de nos despedirmos novamente
antes que a verdade comece a vazar
pelo canto do olho vejo a sombra das cercas
se ao menos desse pra ver em você
quem está partindo
e quem está ficando
mas eu leio no seu rosto
apenas as regras do asilo