Zingende doden
Op een avond om een uur of halfelf,
liep ik wat te wandelen met mezelf
en de mensen van een nette nieuwe wijk
zag ik zitten huis en huis
aan huis aan huis te kijk.
Uitgeteld en uitgezakt en uitgepraat
en ik dacht: als nu de wereld eens vergaat
is er niemand die het in de gaten heeft
want ze zitten aan de beeldbuis vastgekleefd.
De televisie staat nog aan
maar de wereld is vergaan.
Nu is het hier een poppenkraam
met dooien achter het raam.
Op een avond komt ons hele volkje om
niet door kwik of door vergif of door de bom,
maar door een slaapdrank die een vreemde mogendheid
over de beeldbuis en het avondblad verspreidt.
Er is een drank vol pessimisme in de maak
opportunisme daaraan toegvoegd naar smaak
en wat cynisme, ja, een korreltje of drie
en wat racisme na een borreltje of drie.
En als de wereld is vergaan
dan blijft de televisie aan
dan is het hier een poppenkraam
met dooien achter het raam.
Iedere woning is opeens een glazen kist
waar men het leven en de liefde niet meer mist
waar men geen plaat beluistert en geen boek meer leest
waar slechts gemompeld wordt: ik ben al geweest.
Daar is geen mens meer die nog ooit de straat opging
daar is geen vreugde meer en geen bewondering
daar is geen hartstocht meer en zelfs niet eens meer angst
daar hangt het spreekwoord: dood zijn duurt het langst.
En als de wereld is vergaan
dan blijft de televisie aan
dan is het hier een poppenkraam
met dooien achter het raam
Mortos Cantantes
Numa noite, por volta das dez e meia,
saí pra dar uma volta, só eu e a ideia
E as pessoas de um bairro novo e arrumado
estavam sentadas, casa a casa,
a olhar pro lado.
Cansado, esgotado e sem papo pra dar
pensei: se o mundo acabar agora, vai ser um azar
porque ninguém vai perceber o que aconteceu
já que estão grudados na tela da TV.
A televisão ainda tá ligada
mas o mundo já foi pro espaço.
Agora aqui é um teatrinho
com mortos atrás da vidraça.
Numa noite, nosso povo todo vai chegar
não por mercúrio, veneno ou bomba pra explodir,
mas por um sonífero que uma força estranha
espalha pela tela e pela revista da manhã.
Tem uma bebida cheia de pessimismo em produção
com oportunismo misturado, na medida da ocasião
um pouco de cinismo, sim, uns três gramas ou mais
e um toque de racismo, depois de uns drinks a mais.
E quando o mundo acabar
a TV vai continuar
aqui vai ser um teatrinho
com mortos atrás da vidraça.
Cada casa é de repente um caixão de vidro
onde a vida e o amor já não fazem sentido
onde não se escuta música e nem se lê um livro
onde só se murmura: eu já estive aqui.
Não tem mais ninguém que saia pra rua
não tem mais alegria e nem admiração
não tem mais paixão e nem mesmo medo
aqui se diz: morrer é o que dura mais tempo.
E quando o mundo acabar
a TV vai continuar
aqui vai ser um teatrinho
com mortos atrás da vidraça.
Composição: Erik Van Der Wurff / Herman Van Veen / Willem Wilmink