Meisje met Anorexia
Hannah, wat mij in stand hield
Als mijn wereld haast verging,
Was altijd mijn vermogen
Tot bewondering.
Bewondering voor steden
En kerken die ik zag,
Voor de muziek van Schubert
En Offenbach en Bach.
Voor Mozart, die gedachten
Zo vrijuit stromen liet
Dat verdriet tot geluk werd,
Geluk tot blij verdriet.
En voor de dichter Nijhoff,
Die onder woorden bracht
Hoe hij dichtbij zijn moeder
Keek naar 't geheim der nacht.
Bewondering voor een liedje
Over het Rembrandtplein,
Bewondering voor de meisjes,
Alle meisjes die er zijn.
Bewondering voor de Lieve Heer,
Die bloemen bloeien laat
En vogeltjes doet fluiten
Terwijl Hij niet bestaat!
Als je aan de overkant bent,
Is bewondering dan geen brug
Naar gewoon weer 's wat eten?
God, Hannah, kom terug.
Menina com Anorexia
Hannah, o que me manteve em pé
Quando meu mundo quase desmoronou,
Foi sempre minha capacidade
De admirar.
Admiração por cidades
E igrejas que eu vi,
Pela música de Schubert
E Offenbach e Bach.
Por Mozart, que deixou os pensamentos
Fluírem tão livremente
Que a tristeza se tornou felicidade,
Felicidade em triste alegria.
E pelo poeta Nijhoff,
Que colocou em palavras
Como ele, perto da mãe,
Observava o segredo da noite.
Admiração por uma canção
Sobre a Praça Rembrandt,
Admiração pelas meninas,
Todas as meninas que existem.
Admiração pelo Senhor,
Que faz as flores florescerem
E os passarinhos cantarem
Enquanto Ele não existe!
Quando você estiver do outro lado,
A admiração não é uma ponte
Para simplesmente comer algo de novo?
Deus, Hannah, volte.