395px

No Quebra-Mar

Verba

Na Falochronie

Ref.:
Jak na falochronie sklejeni za d³onie, ta refleksja przychodzi... - byliœmy za m³odzi
Czy bêdziemy jak fale?
Czy bêdziemy gdzieœ dalej?
Czy ten falochron pozwoli nam brzegu dotkn¹æ?

Tylko z Tob¹ chcê przejœæ przez ¿ycie, zatrzymaæ siê,
Tylko z Tob¹ chcê szukaæ miejsca i budowaæ fundamenty szczêœcia
Bêdziemy mieæ tam wielki dom,
wielki ogród,
taras zachodz¹cych s³oñc...
Na przysz³oœæ imiona wybierane tak piêkne i niespotykane.
Ka¿dej nocy w moich snach, ma³y koœció³,
dwoje tak, ch³odny nasz deszczowy paŸdziernik i nie opuszcze Ciê a¿ do œmierci.
Mieliœmy w sobie tyle si³y i nadziei, przecie¿ nic nas ju¿ nie rozdzieli.
Wiara w szczêœcie wiara w mi³oœæ,
proszê Boga, ¿eby to siê nie skoñczy³o...

Ref.

Tego dnia by³o zimno jak nigdy,
naprzeciw siebie w parku staliœmy,
patrz¹c w oczy próbuj¹c coœ t³umaczyæ
,,Trudno zbudowaæ, tak ³atwo mo¿na staraciæ"
Robi³em krok, ale odsuwa³aœ siê,
prosze nie rób tak, wiesz jak to rani mnie...
Taka zmiana o 180 stopni,
nie poznaje Ciebie klêkam jak w samotni.
G³upie szk³o szukam proszków przeciw œmierci,
widzê nas i deszczowy paŸdziernik na falochronie
trzymaj¹c za d³onie jak titanic, co i tak zatonie.
¯egnaliœmy siê nie wierz¹c, ¿e to koniec.
Ka¿de z nas posz³o w swoj¹ strone.
Choæ posk³adane jak jakieœ orygami,
jednak bez siebie nie bêdziemy tacy sami...

Ref. (2x)

No Quebra-Mar

Ref.:
Como no quebra-mar, colados pelas mãos, essa reflexão vem... - éramos tão jovens
Seremos como as ondas?
Vamos chegar a algum lugar?
Esse quebra-mar vai nos deixar tocar a areia?

Só com você quero passar pela vida, parar,
Só com você quero buscar um lugar e construir as bases da felicidade
Vamos ter lá uma casa enorme,
um jardim grande,
um terraço com o sol se pondo...
Para o futuro, nomes escolhidos tão lindos e incomuns.
Toda noite nos meus sonhos, uma pequena igreja,
dois assim, nossa fria e chuvosa outubro e não vou te deixar até a morte.
Tínhamos tanta força e esperança, afinal nada mais nos separa.
Fé na felicidade, fé no amor,
peço a Deus para que isso não acabe...

Ref.

Aquele dia estava mais frio do que nunca,
frente a frente no parque estávamos,
olhando nos olhos tentando explicar algo
"É difícil construir, tão fácil perder"
Eu dei um passo, mas você se afastou,
por favor, não faça isso, você sabe como isso me machuca...
Uma mudança de 180 graus,
não te reconheço, ajoelho como em solidão.
Procurando por remédios contra a morte,
vejo nós e o chuvoso outubro no quebra-mar
segurando as mãos como o Titanic, que de qualquer forma vai afundar.
Nos despedimos sem acreditar que era o fim.
Cada um de nós seguiu seu caminho.
Embora desmontados como algum origami,
sem nós não seremos os mesmos...

Ref. (2x)

Composição: