Kärähtäny Kylä
Uamun harmoossa usvassa ku taevaalta tulj' mustoo vettä
Kylä makas tuhkan seassa, ee olluna elossa kettää
On sotajoukot jo poekessa ja rannassa vuan tervavene
Pappi käjet ristissä noetuu "on se nyt vuan perkele"
On taesto verinen herennä ja kylän immeiset kylymänä
Ee kuulu iänj´ sotarumpujen ee soe laalu kaanis lintujen
Raaniot tuhkassa seisoo kalaman käry haesoo
Verj' peittää routasen muan ja uutta elloo oottoo sua
Viitakemies kuakin selässä istuu, kahtoo kylän raanioeta
Tolohottaa alas tyhjyyteen, kaekki näättää vitun aatiolta
Pappi mannoo elämän helevettiin, kirroo suuren herran
Pyytää lohtuva piäpirulta tämän yhen ja aenoon kerran
Kirroon sinuva luojoo, ku piinoot minuva ruojoo
Tuska valtoo syvämmen ku kuolo korjoo sattoo
Verj' täättää muan kaekki elävä kattoo
A Vila Queimou
Na harmonia da manhã, na névoa, cai do céu água negra
A vila estava deitada entre as cinzas, sem vida, sem ninguém
As tropas já se foram e na praia só um barco de piche
O padre com as mãos cruzadas murmura: "agora é só desgraça"
É um massacre sangrento, e os habitantes da vila estão frios
Não se ouve mais os tambores de guerra, nem o canto dos pássaros
Os restos em cinzas permanecem, o cheiro de peixe se espalha
O sangue cobre meu corpo e eu espero por você, nova vida
O homem da floresta está sentado nas costas, observa os restos da vila
Olha para o vazio, tudo isso é uma merda, só desgraça
O padre clama pela vida no inferno, amaldiçoa o grande Senhor
Pede consolo ao diabo, por esta única e última vez
Amaldiçoa-te, criador, enquanto me torturas, seu desgraçado
A dor invade meu coração enquanto a morte vem me buscar
O sangue cobre meu corpo, todos os vivos olham pra mim