Caballo Blanco
Este esa el corrido del caballo blanco
Que en un día domingo feliz arrancara
Y bajo la mira de llegar al norte
Habiendo salido de Guadalajara
Su noble jinete le quito las riendas
Le quito la silla, y se fue apuro pelo
Cruzo como rayo tierras calladitas
Entre cerros verdes y lo azul del cielo
A paso más lento llego hasta espinosa
Y por pura cancha se andaba quedando
Cuenta que los muchis iban cayendo
Que llevaba todo el hocico sangrando
Pero lo miraron pasar por sonora
Y el valle del Yanqui le dio su ternura
Dicen que cojeaba de la pata izquierda
Y a pesar de todo siguió su aventura
Llego hasta hermosito, siguió Matadorca
Y por Mexical sintió que moría
Subió paso a paso por la rumorosa
Llegando a Tiguana con la luz del día
Un día su hazaña se fue a Rosarito
Y no quiso echarse hasta ver la encenada
Y este fue el corrido del caballo blanco
Que salio un domingo de Guadalajara
Cavalo Branco
Essa é a história do cavalo branco
Que num domingo feliz partiu sem demora
E sob a mira de chegar ao norte
Tinha saído de Guadalajara
Seu nobre cavaleiro tirou as rédeas
Tirou a sela, e saiu a toda velocidade
Cruzou como um raio terras tranquilas
Entre morros verdes e o azul do céu
A passo mais lento chegou até Espinosa
E por pura habilidade foi se cansando
Dizem que os caras iam caindo
Que ele levava o focinho todo sangrando
Mas o viram passar por Sonora
E o vale do Yanqui lhe deu seu carinho
Dizem que mancando da pata esquerda
E apesar de tudo, seguiu sua jornada
Chegou até Hermosito, seguiu Matadorca
E por Mexical sentiu que ia morrer
Subiu passo a passo pela Rumorosa
Chegando a Tijuana com a luz do dia
Um dia sua façanha foi a Rosarito
E não quis descansar até ver a enseada
E essa foi a história do cavalo branco
Que saiu num domingo de Guadalajara
Composição: José Alfredo Jiménez