El Més Dur Sempre Guanya
Aquest malson de créixer esgotadorament
dins d'un cos endurit
ple de bonys i d'arrugues, que cap pluja no estova.
Tants inútils records, el vent, les coses tendres,
afeixuguen la sang.
I cruix a cada pas tota la baluerna,
al capdavall, el cos s'adaptarà
al rectangle de fusta del taüt.
Res no deforma tant com la vida mateixa
O Mês Mais Difícil Sempre Vence
Esse pesadelo de crescer exaustivamente
num corpo endurecido
cheio de marcas e rugas, que nenhuma chuva amolece.
Tantas memórias inúteis, o vento, as coisas suaves,
pesam na alma.
E range a cada passo toda a desgraça,
no fim das contas, o corpo vai se adaptar
à caixa de madeira do caixão.
Nada deforma tanto quanto a própria vida.