395px

Trabalhador

VII Kate

Uurastaja

Kuusimetsää, kuusisataa. Seitsemän vain katajaa
Heti perään tuhatkunta kahdeksatta apajaa
Jos ei unen päästä saa, on maattava siis väkisin
Tämän kohdan hieman toisin näkisin

refrain:
Ei tule taakkaa jota pystyisi en kantamaan
Ei ole lohkaretta eikä murikkaa
Viimein kun kovettumat kouristani katoaa
Lepää harteillani harras kirkkomaa

Uutterasti uutta päivää, samat silmät sulattaa
Kaivot sekä kirveet aion hamaan loppuun unohtaa
Naulat neljän tuumanmitan, lyöty pajavasaroin
Haukan katse hanskojani vartioi

Ei tule taakkaa jota pystyisi en kantamaan
Ei ole lohkaretta eikä murikkaa
Viimein kun kovettumat kouristani katoaa
Harteillain makaa, jo kirkkomaata matalaa
Kannan orret, kurkihirren, ristitölliin mäkien
Kunnes laulu viimeisten käkien minutkin tavoittaa
Tavoittaa

refrain

Ei tule taakkaa jota pystyisi en kantamaan
Ei ole lohkaretta eikä murikkaa
Viimein kun kovettumat kouristani katoaa
Kaiken peittää alleen marras kirkkomaa

Trabalhador

Floresta de pinheiros, seiscentos. Apenas sete zimbros
Logo depois mil e oitocentos laços
Se não conseguir pegar no sono, vou ter que forçar
Esse ponto eu veria de forma diferente

refrão:
Não vem peso que eu não consiga carregar
Não tem pedra nem rocha
Finalmente, quando as calosidades das minhas mãos sumirem
Descanso nos meus ombros, um sagrado cemitério

Trabalhando arduamente para um novo dia, os mesmos olhos derretem
Poços e machados, pretendo esquecer até o fim
Pregos de quatro polegadas, martelados com um martelo de vara
O olhar de um falcão vigia minhas luvas

Não vem peso que eu não consiga carregar
Não tem pedra nem rocha
Finalmente, quando as calosidades das minhas mãos sumirem
Nos meus ombros repousa, já um cemitério raso
Carrego as vigas, a viga mestra, cruzes sobre as colinas
Até que a canção dos últimos cucos me alcance também
Me alcance

refrão

Não vem peso que eu não consiga carregar
Não tem pedra nem rocha
Finalmente, quando as calosidades das minhas mãos sumirem
Tudo é coberto pelo cemitério de novembro

Composição: