Korutonta
Vielä ne huudot korvissa kaikuu
Vaik? viikkoja muutama ohi on vierinyt
Kysymysmerkitkin suoriksi taipuu
Kun selvinkään asia mitään ei merkinnyt
Päälle lipaston vanha vekkari
Jätetty ol? käymään mennyttä aikaa
Oli toiveita täysiä valmis hän
Hän uhkui voimia, voimia elämän
Mut jälkikäteen aatellen
Kovin kirkkaita olivat välit rivien
Yhä tallille johtaa saman jäljet
Sisältä päin oven salvanneet
Vielä tulee aika itseään sietää
Vaan jokin kumma kaulusta hiertää
Se koruton? on kertomaa
Puhtaita vaatteita, lakanoita
Ripustettu oli narulle kuivumaan
Kaukalot täynnä nyt akanoita
Kun viimeiset leivät kurkkuun käy juuttumaan
Tallin nurkassa saunajakkara
Kumollaan?
Vielä tulee aika itseään sietää
Vaan jokin kumma kaulusta hiertää
Se koruton? on kertomaa
Sem Enfeites
Ainda ecoam gritos nos ouvidos
Embora algumas semanas já tenham passado
Os pontos de interrogação se endireitam
Quando, na verdade, nada disso importava
Em cima do aparador, um velho despertador
Deixado para marcar o tempo que passou
Ele tinha esperanças, estava pronto
Ele transbordava forças, forças da vida
Mas pensando bem depois
As conexões eram bem claras entre as linhas
Ainda leva ao estábulo as mesmas pegadas
Trancadas por dentro da porta
Ainda virá o tempo de se suportar
Mas algo estranho aperta o colarinho
Isso sem enfeites? é uma história
Roupas limpas, lençóis
Estavam pendurados no varal para secar
As tigelas agora cheias de restos
Quando os últimos pães ficam entalados na garganta
No canto do estábulo, um banquinho de sauna
Virado para baixo?
Ainda virá o tempo de se suportar
Mas algo estranho aperta o colarinho
Isso sem enfeites? é uma história
Composição: K. Viikate