395px

Apenas um Fantasma

Viikate

Aaveissa Vainko Olet Mun

Valkeat kesäyöt, valkeat vedet kaarisilloin
kutsuvat kaislikot, kutsuvat kaarituet illoin
Iltamme saa kuin usva uuteen lumpeen kukkaan
varoen
ja meidät kuin maisema maalataan

Vaienneet muut, vaienneet valovuotein matkat
valvovat puut, riippuvat koivut, lakkalatvat
Päällemme käyden
sallien vain kuutamon täyden
kuin varoen
ja maisema se meistä kauas katoaa

Ei soisi tämän koskaan päättyvän
Ei soisi kellot murhenäytelmän,
ellen taas silmiäni avaa päällä peilin rikotun
Aaveissa vainko olet mun

Hiljainen kesäyö hiljalleen käyden veden selkää
Minä tiedän sen, ajatus jota kaikki pelkää
että kaartuis` koivut ei, ei usva koskis` lumpeen kukkaan
se mikä meidät pakottaa jälleen silmät avaamaan

Ei jaksa aamu nousta alta kylmän öljylampun
viritellen vilun jousta kulkee kukin yötään yksinään

Ei soisi tämän koskaan päättyvän
Ei soisi kellot murhenäytelmän,
ellen taas silmiäni avaa päällä peilin rikotun
Aaveissa vainko olet mun

Ei soisi tämän koskaan päättyvän
Ei soisi kellot murhenäytelmän,
ellen taas silmiäni avaa päällä peilin rikotun
Aaveissa vainko olet mun

Apenas um Fantasma

Noites de verão brancas, águas brancas sob a ponte
chamam os juncos, chamam os arcos à noite
Nossa noite se transforma como névoa em nova flor de lótus
com cuidado
e nós somos como uma paisagem pintada

Outros em silêncio, outros em viagens sob luz de estrelas
as árvores vigiam, os bétulas pendem, os topos das árvores secam
Sobre nós, passando
permitindo apenas a lua cheia
como com cuidado
e a paisagem se desvanece de nós

Não quero que isso acabe nunca
Não quero que os sinos toquem o drama,
se não abrir meus olhos novamente sobre o espelho quebrado
Apenas um fantasma, você é meu

A noite de verão silenciosa avança lentamente sobre a superfície da água
Eu sei disso, o pensamento que todos temem
que os bétulas não se curvem, que a névoa não toque a flor de lótus
isso que nos força a abrir os olhos novamente

Não consigo esperar a manhã surgir sob a lâmpada fria
cada um caminha sozinho, puxando a corda do frio

Não quero que isso acabe nunca
Não quero que os sinos toquem o drama,
se não abrir meus olhos novamente sobre o espelho quebrado
Apenas um fantasma, você é meu

Não quero que isso acabe nunca
Não quero que os sinos toquem o drama,
se não abrir meus olhos novamente sobre o espelho quebrado
Apenas um fantasma, você é meu

Composição: Kaarle Viikate