Karmiini juhlasali
Hohto tuo yhdeksän auringon, kun kengät on lakerinahkaa
Kiinni napitan paidan lumivalkoisen
Kun prässit sirkkelin terinä soi, ei ryntäillä päätä ei pahkaa
Avulla kiiltävän vahan hiukseni muotoilen
Peilissä seisojaa tuijotan ja suoristan liitua, raitaa
Jostain laskee kämmen kylmä olallein
Tiedän seurassa tässäpä ei, ei kuljeta polkua kaitaa
Litteän hopean kaivan povesta huulillein
Yleisön seassa ystävät nään, ystävät todellakin
Hymyilevät seinät salin karmiinin
Parrasvalojen loisteeseen jään, keiloihin liekehtiviin
Liekit kyllä liittyy illan ihmisiin
Taivaan sinisen sävelet soi, toisille lohtua kantaa
Minä nuotin avaan jälleen punaisen
Ja yleisön seassa ystävät nään, ystävät todellakin
Hymyilevät seinät salin karmiinin
Parrasvalojen loisteeseen jään, keiloihin liekehtiviin
Liekit kyllä liittyy illan ihmisiin
Orkesteri lähtömerkin antaa
Alkusoitto on tutun kuuloinen
Nuottiteline valettu painavaan rautaan
Minä tiedän kelle kumartaa...
Salão Carmesim
Brilho traz nove sóis, quando os sapatos são de verniz
Fecho a camisa de algodão branco
Quando as prensas soam como lâminas, não corro, não me apresso
Com a ajuda da cera brilhante, modela meu cabelo
No espelho me encaro e aliso a calça, listrada
De algum lugar, uma mão fria pousa no meu ombro
Sei que aqui não, não seguimos um caminho estreito
Tiro da blusa uma prata lisa para os lábios
No meio da plateia vejo amigos, amigos de verdade
As paredes sorriem do salão carmesim
Fico sob os holofotes, nas luzes que queimam
As chamas com certeza se juntam às pessoas da noite
As notas do céu azul tocam, trazem consolo a alguns
Eu abro a partitura novamente, em vermelho
E no meio da plateia vejo amigos, amigos de verdade
As paredes sorriem do salão carmesim
Fico sob os holofotes, nas luzes que queimam
As chamas com certeza se juntam às pessoas da noite
A orquestra dá o sinal de partida
A abertura soa familiar
O suporte de partituras é feito de ferro pesado
Eu sei a quem me curvar...