Elonkorjuu
Vuoksesi ovat peilini tummenneet
Lehtien alla on kasvot kylmenneet
Ei haravoida lehtiä, ei
Ei oksia, ei
Ei kasvoja, ei
Saa odottaa jos jaksaa kevääseen
Painava on lehtiä kuljettaa
Kukaan ei huomaa seassa vainajaa
Nyt kuormaa kantaa, saa
Saa kiskoa, saa
Saa repiä, saa
Vaan pysyy mies paikallaan
Halla on pois sadon vienyt
Jäässä on pellot ja maa
Sade kyllästynyt satamaan
Jäisiin jyviin hampaat halkeaa
Ensilumi peittää harmaan pihamaan
Valkoisen peitteen alla rauhassa olla voi
Ei palele enää milloinkaan
Colheita de Elon
Minhas reflexões se tornaram escuras
Sob as folhas, rostos se esfriaram
Não vamos varrer as folhas, não
Nem os galhos, não
Nem os rostos, não
Pode esperar se aguentar até a primavera
Pesado é carregar as folhas
Ninguém percebe o defunto no meio
Agora carrega a carga, pode
Pode puxar, pode
Pode rasgar, pode
Mas o homem fica parado
A geada levou a colheita
Os campos e a terra estão congelados
A chuva está cansada de cair
Os dentes quebram nos grãos congelados
A primeira neve cobre o pátio cinza
Debaixo do manto branco, pode ficar em paz
Nunca mais vai sentir frio