Hanget
Lumisen tien, korkean penkan
Kylmään kylkeen varovasti istuutuu
Siniset kasvot allapäin
Kohmeisiin kämmeniin hautautuu
Ei lämmitä käsiä palavat sillat
Sormien läpi valkoista maata
Tuijottaa katse etäinen
Roudan ja viiman välikössä
Yksin hymyilee itselleen
Taivasta kohti liekit saa
Sulkeutuvat väsyneet silmät
Hyinen viima vähitellen kaikkoaa
Lumisen tien, korkean penkan
Kylmään syliin viimein nukahtaa
Ei surevia jälkeen jää
Caminho Congelado
Caminho de neve, na beira alta
Com cuidado se senta no frio
Rostos azuis, cabisbaixos
Se enterram em mãos geladas
Pontes queimadas não aquecem as mãos
Através dos dedos, a terra branca
Um olhar distante fixa no horizonte
Entre o gelo e o vento cortante
Sorrindo sozinho para si mesmo
As chamas se elevam em direção ao céu
Olhos cansados se fecham
O vento gélido aos poucos se vai
Caminho de neve, na beira alta
Finalmente se entrega ao frio
Não deixa ninguém triste para trás