Jalkamies
Kolonnan kyydistä jäätiin
Eikä tienoossa tuttua näy
Vain sääsket ne kimpussa häärii
Niin outo se sävel mi oksissa soi
Ja vaik linnutkin sinessä ilakoi
Minä tervehdin levottomuutta
Teitä tuttuja monta
Vaan viitat vieraita lie
Voi matkaajaa onnetonta
Kun ulkopuolelle tarinan jää
Mitä kertoilevat kuuset keskenään
Minä tervehdin yksinäisyyttä
Lomassa suojaisan lehdon
Jossa vartensa suoraksi saa
Minä vaipuisin sammalen kehtoon
Ja nukkuisin aamulla herroiksi vaan
Jos ei yö olis rengikseen palkannutkaan
Niinpä levolle hyvästit heitän
Ja tietäni jatkamaan lähdin
Yks aatoksein ainoain
Ja taivaskin tuhansin tähdin
Minut ohjastaa oikeaan kulkemaan
Tuttu hahmo siel kättään jo heiluttaa
Minä tervehdin tulijaa tummaa
Homem da Estrada
Ficamos pra trás na carona da coluna
E não vejo nada familiar por aqui
Só os mosquitos que ficam em cima
Tão estranha a melodia que ecoa nos galhos
E mesmo os pássaros se divertindo no azul
Eu saúdo a inquietude
Muitos rostos conhecidos
Mas as placas são de estranhos
Oh, viajante infeliz
Quando fica de fora da história
O que os pinheiros contam entre si
Eu saúdo a solidão
Na folhagem protegida e tranquila
Onde posso esticar meu corpo
Eu me deixaria embalar pelo musgo
E dormiria até amanhecer como um nobre
Se a noite não tivesse me contratado como seu servo
Então, adeus ao descanso
E segui meu caminho
Com apenas um pensamento
E o céu com mil estrelas
Me guia a seguir o caminho certo
Uma figura familiar já acena
Eu saúdo o visitante sombrio