Kaisloja
Laiturin nokalle käy istumaan
Vaik illaksi luvattu myrskyävää
Taivas on kuin ei tietäisikään
Rauhaisa tuuli selällä veen
Aamulla verkot laskettu on
Kohdalle talvisen avannon
Kengän nauhat kastuu loppukesän laineisiin
Toisella rannalla kuuluu saatuna saalista
Äänet liikuta ei istujaa
Tuulikin heiluttaa ainoastaan kaisloja
Lokkien parku etäällä soi
Airosta pahaksi onnekseen
Tikku uponnut on kämmeneen
Rannassa taivaan on viel selkeää
Päivä edennyt pitkälle lie
Uutinen aamuinen aatoksiin vie
Paidan kaulus kastuu loppukesän kyyneliin
Ilme on vakava kuin laineissa kuplia
Asiat vanhat taas pulpahtaa
Vedestä kurottautuu poimimaan nipun kaisloja
Ilta hämyllänsä muistuttaa
Aika nostaa verkot jo on
Kun suunnan saa säteiltä auringon
Vaivalla soutaa mies venettään
Mielessään merkin kohdalle saa
Asiaa aamuist' ei milloinkaan
Airot vanhat kastuu loppukesän laineisiin
Myrsky ei tullutkaan, niin taivaskin tavallaan
Tuo olkapäänsä lohduttamaan
Tuuli ajanut rantaan nipun kaisloja
Juncos
Na beira do cais vou me sentar
Embora a tempestade tenha sido prometida para a noite
O céu parece que não sabe de nada
A brisa tranquila sobre a água
De manhã as redes já foram lançadas
Perto do buraco de gelo do inverno
Os cadarços molham nas ondas do final do verão
Do outro lado da margem se ouve a captura do peixe
Os sons não movem quem está sentado
O vento só balança os juncos
Os gritos das gaivotas ecoam à distância
A remada é um azar, por sinal
Um galho afundou na palma da mão
Na praia o céu ainda está claro
O dia já avançou bastante
A notícia da manhã leva aos pensamentos
A gola da camisa se molha com as lágrimas do final do verão
A expressão é séria como bolhas nas ondas
As coisas antigas voltam à tona
Do fundo da água se estica para pegar um punhado de juncos
A noite com seu crepúsculo lembra
Que já é hora de levantar as redes
Quando se consegue a direção dos raios do sol
Com esforço, o homem rema seu barco
Em sua mente, ele chega ao ponto de referência
As coisas da manhã nunca são
Os remos velhos se molham nas ondas do final do verão
A tempestade não veio, então o céu também de certa forma
Vem para confortar seu ombro
O vento trouxe para a praia um punhado de juncos