Otteita syksystä
Eihän murehdita tulevaa,
Eihän huolestuta kun taas aamu nousee
Menneessä riittää purtavaa,
Keltaiset lehdet ympyrän kun sulkee
Syys päiväkirjaani kirjoittaa,
Kaunolla kirjaa ja viivaa alle
Paikkansa välimerkit saa,
Paikoilleen sydänalasimen alle - paikkansa alasimelle
Mikä minua tukistaa,
Kuka niskavillojani kehrää
Rottingin suoristaa
Päin kesän kulottamaa selkää
Epäilevän Tuomaan herättää,
Jaakko kun kiviänsä jälleen heittää
Virsi on tuttu ennestään,
Vain paksummat vuosirenkaat vanhat peittää - paksummat vanhat peittää
refrain:
Mikä minua tukistaa,
Kuka niskavillojani kehrää
Rottingin suoristaa
Selkääni punottavaan, pakottavaan, kelloista kosteaan
Mikä minua tukistaa,
Kuka niskavillojani kehrää
Rottingin suoristaa
Päin kesän kulottamaa selkää
Miksikö tätä pelkään
refrain
Outono
Não vamos nos preocupar com o que vem,
Não vamos nos estressar quando a manhã chegar
No passado há muito o que digerir,
As folhas amarelas quando o círculo se fecha
O outono escreve no meu diário,
Com beleza, anota e faz uma linha embaixo
Os pontos têm seu lugar,
No fundo do coração, sob a pressão - no fundo do coração
O que me aperta,
Quem puxa meu cabelo na nuca
Endireita a estrutura
Em direção às costas queimadas do verão
Desperta o Tomás desconfiado,
Quando Jaakko joga suas pedras de novo
A canção já é conhecida,
Só os anéis mais grossos do passado cobrem - os mais grossos cobrem
refrão:
O que me aperta,
Quem puxa meu cabelo na nuca
Endireita a estrutura
Em minhas costas, que arde, que aperta, úmidas das horas
O que me aperta,
Quem puxa meu cabelo na nuca
Endireita a estrutura
Em direção às costas queimadas do verão
Por que eu tenho medo disso
refrão