Blind, kleurenblind, woordblind
De zon gaf slechts warmte, en de maan kende hij alleen uit de radioverslagen
over de Apollovluchten
Kleuren waren er niet. Zwart, grijs en wit, die begrippen kende hij wel, maar
het waren holle woorden. Ze zeiden hem evenveel als 'do re mi' de doven
En wat te denken van sneeuwwit, hagelwit, krijtwit, gebroken wit, asgrauw
kretablauw, pimpelpaars, knalrood, kon een knal rood zijn
En wat waren in godsnaam pasteltinten. Het was ook niet uit te leggen. Je kon
hem wel vertellen dat beige heel lichtbruin is, maar daar had hij niets aan
aangezien hij al niet wist wat lichtbruin was
Kleuren waren blijkbaar zo vanzelfsprekend, dat niemand ooit de moeite had
genomen, woorden te verzinnen om ze uit te leggen. Een ding wist hij zeker, hij
hield niet van rood. Hij vond, dat het hem niet stond
Dat was een raar soort eigengereidheid die nergens op gestoeld was, maar zolang
hij het niet wist, kon je hem best rood aan doen
Beelden in zijn hoofd had hij niet. Slechts dat, wat zijn handen konden voelen
sloeg hij fragmentarisch in zijn geheugen op
Bomen waren lange rechte kale palen. Tot er een omviel, in een zware storm. Toen
pas kon hij bij de takken. Als je hem vroeg hoe een schip eruit ziet, dacht hij
aan een klompje, met een zeil erin, of aan de veerboot naar Terschelling, waar
hij ooit eens op had gezeten. Het rook er naar patat, en er waren veel kinderen
die alsmaar huilden
Sindsdien waren schepen voor hem drijvende snackbars met irritante klotekoters
Cego, daltônico, sem palavras
O sol só dava calor, e a lua ele só conhecia das reportagens
do rádio sobre os voos da Apollo
Cores não existiam. Preto, cinza e branco, esses conceitos ele conhecia bem, mas
eram palavras vazias. Diziam-lhe tanto quanto 'do re mi' para os surdos
E o que dizer de branco como a neve, branco como granizo, branco como giz, branco quebrado, cinza de cinzas,
azul celeste, roxo intenso, vermelho berrante, poderia um vermelho ser berrante
E o que eram, pelo amor de Deus, tons pastéis. Também não dava pra explicar. Podiam
dizer que bege é um marrom bem claro, mas isso não ajudava em nada,
já que ele nem sabia o que era marrom claro
Cores eram aparentemente tão óbvias, que ninguém nunca se deu ao trabalho
de inventar palavras para explicá-las. Uma coisa ele sabia com certeza, ele
aimava vermelho. Achava que não combinava com ele
Era uma espécie estranha de teimosia que não tinha fundamento, mas enquanto
ele não soubesse, podiam muito bem vesti-lo de vermelho
Imagens em sua cabeça ele não tinha. Apenas aquilo que suas mãos podiam sentir
ele guardava fragmentariamente em sua memória
Árvores eram longos postes retos e pelados. Até que uma caísse, em uma tempestade forte. Só então
podia chegar aos galhos. Se você perguntasse como um navio se parecia, ele pensava
em um bloco, com uma vela, ou na balsa para Terschelling, onde
uma vez ele tinha estado. Cheirava a batata frita, e havia muitas crianças
que não paravam de chorar
Desde então, navios para ele eram lanchonetes flutuantes com crianças irritantes.