Jökeln
Som en gammal isbelupen drake ligger Jökeln tung
och vitgrönraggig nedför branten mellan tvenne toppar
Stjärten lindad runtom högsta
spetsen, buken spänd och stinn
i fjällets kittel, ryggen krönt av mittmoränens ås,
svart och knölig
Ner mot daln han sträcker långsmal nos med rynkigt
skinn till läppar, vita tänder grina där imellan,
genom Jökelportens svarta hål rinner ur hans
gap en lerig ström
Taggig kam på hjässan, mörka grumligt gröngrå ögon -
Stelt han stirrar över dalen ner,
trycker nosen vädrar mot
marken mellan tassarna vars mörka klor
skymta fram ur våt smutsgrå ragg
Småväxt ättling av sin jättestamfar, istidsdraken,
fader, Jökul själv - han som sträckte stjärten upp
mot polen ramarna mot blockberg och ural,
han som över fjäll och slätter vräkte sig,
krälande och vältrande
Han som fyllde hav och sjöar,
rev med klorna rispor i de hårda hällar
Gnagde klipporna och pressade
bergen samman med sin tyngd
Han som skövlade och lade öde sagoskogar,
gröna paradis, blåste med iskall andedräkt bort
allt som levde, blommande och lyste
Jökeln
Como um velho dragão coberto de gelo, Jökeln repousa pesado
E verde-branquíssimo descendo a encosta entre dois picos
A cauda enrolada ao redor do mais alto
Ponto, a barriga tensa e cheia
Na caldeira da montanha, as costas coroadas pela crista do morênio,
Preto e nodoso
Para o vale ele estica o focinho longo e magro com pele enrugada
Até os lábios, dentes brancos aparecem entre eles,
Através do buraco negro da Porta de Jökeln escorre de sua
Boca um fluxo lamacento
Pente espinhoso na cabeça, olhos escuros e turvos verde-acinzentados -
Ele fixa o olhar rígido sobre o vale lá embaixo,
Pressiona o focinho para sentir
O chão entre as patas cujas garras escuras
Aparecem da sujeira úmida e cinza
Pequeno descendente de seu ancestral gigante, o dragão da era do gelo,
Pai, Jökul em si - aquele que estendeu a cauda para cima
Em direção ao polo, moldando as montanhas e os antigos blocos,
Aquele que se arrastou sobre montanhas e planícies,
Rastejando e se debatendo
Aquele que encheu mares e lagos,
Rasgou com as garras arranhões nas duras rochas
Roía as pedras e pressionava
As montanhas juntas com seu peso
Aquele que devastou e deixou florestas de contos de fadas em ruínas,
Paraísos verdes, soprou com seu hálito gelado tudo que
Vivia, florescendo e brilhando.