Halveksuen Ja Häpäisten
Aatoksiini ajan takaa katson karua maisemaa
Pohtien pakana-aikaa, arpea ajan suolaamaa
Katson eiliseen kaukaiseen, maahan pakanain pesimään
Pohtien pohjolan juurten joutuneen kerran häpeään
Herään hornan kallioilta, häpeä jäytää jylhyyttään
Herään harkitsevin miettein maata pyhästä pesemään
Herään raivon repimänä kappalettani kokoamaan
Kannattelen kirveen vartta polkiessani pyhän maan
Ihmismielen musta lammas niin valkoisissa villoissaan
Tuhkatuilla tasangoilla kyvyttömän kuninkaansa
Poistunutta paimentaan peloissaan katsoo kysyen
Vihan varjon verhotessa autuaan pelkoon perkeleen
Autuas alistettuna polvistuu pelkoon pimeyden
Kuollut krusifiksi katsoo lammastaan läpi liekkien
Raa'an raivon riivaamana halveksuen ja häpäisten
Hurmeisessa hurmiossa laupiaan lihan läpäisen
Viillot verta vuotavina autuas armoa anoen
Kädet kohti korkeuksia turhaan taivasta rukoillen
Pappisvihan peittäessä pyhän miehen hurmeeseensa
Vaipuu vainaa valheinensa hautaansa hyisten hankien
Routa ruumiin raiskattuna sulkee syliinsä syvyyteen
Kuollut kylmän kukistama katoaa kaamospimeyteen
Sielu syntiä syleilevä surmannut on tuon saastaisen
Henki vihan herättämä vuodatti veren voittaakseen
Teuraskaritsasi tavoin veresi puna verhoaa
Kamaraa johon et kuulu kristityn kiron raiskaamaa
Meio Morto e Humilhado
Através do tempo, olho a paisagem dura
Refletindo sobre a era pagã, a cicatriz do tempo salgado
Olho para o distante ontem, a terra onde os pagãos se aninham
Refletindo que as raízes do norte um dia caíram em vergonha
Acordo das rochas do inferno, a vergonha corrói sua grandiosidade
Acordo com pensamentos ponderados, para lavar a terra sagrada
Acordo despedaçado pela fúria, tentando juntar meu ser
Sustentando o cabo do machado enquanto piso na terra sagrada
A ovelha negra da mente humana em suas lã tão brancas
Nos campos cobertos de cinzas, seu incapaz rei
O pastor que se foi, assombrado, olha com medo
A sombra da ira cobrindo a abençoada com o medo do capeta
Abençoado, submisso, se ajoelha com medo da escuridão
O crucifixo morto observa sua ovelha através das chamas
Possuído pela fúria bruta, desprezando e humilhando
Em um êxtase ensanguentado, atravesso a carne do piedoso
Cortes sangrando, o abençoado implora por graça
Mãos levantadas aos céus, em vão, orando ao céu
A ira sacerdotal cobrindo o homem sagrado em seu sangue
O defunto se afunda em suas mentiras, em um túmulo gelado
A geada, violando o corpo, o abraça nas profundezas
O morto, dominado pelo frio, desaparece na escuridão do crepúsculo
A alma que abraça o pecado foi morta por essa imundície
O espírito, despertado pela ira, derramou sangue para vencer
Como seu cordeiro sacrificado, seu sangue vermelho me cobre
Um solo ao qual você não pertence, violado pela maldição cristã