Kun Loinen Lihasta Kannettiin
Vuosien jälkeen vaelsin takaisin tutuille maille
Kartanoille, kammareihin tuhannen talven takaisiin
Nahkasiipein saattamana istuin ikiaikain ääreen
Kunnes sieluni kadotin saattajani siipein suojaan
Avaa synkkä syleilysi, varasta varjoon sieluni
Liekkisi lyö lävitseni - todella, olen orjasi
Iltojen hurmeiseen helmaan kätkin kasvot kuolevaisen
Kirouksensa kannoiltani karkoitin kauas pimeyteen
Tunteet, ihmisyyden taakan kylmin kirouksin surmasin
Iholleni jääneet jäljet, arvet haavoiksi avasin
Lihaani yö valoi vallan ylitse vainaan valheiden
Mädänneen ihmisen muiston haudan äärellä häpäisin
Ikiaikain inhon laskin karitsan orjaa kaitsemaan
Sielustani vie tuo valkeus, saasta ihmiseen syntynyt
Valhein valjastettu sairaus, kurjuus kristuksen kahleiden
Saata ei kristitty saasta enää maistaa elämääni
Enää tahria totuutta kylmäksi jäänyt jehova
Öiden kammioon kätkeydyin, herrani holviin hautauduin
Rikinkatkun keskeen kuljin, ruumiini syöksi syvyyksiin
Maljaasi vereni vuosin pyhää haureutta pilkaten
Uhrina hornan uumeniin vuodatin vihaa uhkuen
Liekein karaistuna katsoin nauloin lävistettyyn lihaan
Nöyrän huoran heikkoudelle nauroin käteni nostaen
Kirveen, veitsen vereen kastoin vihan, raivon riivaamana
Vanhan portin varjoon painuin, paikkaan etäiseen entiseen
Kätköön kadotuksen kaivoin vuoteen valkeuden lihalle
Tumma tuonpuoleinen tyhjyys, haudankaltainen hiljaisuus
Ei poltetta päivänvalon - ei nyt, ei enää... ei koskaan!
Carne Levantada
Após anos, voltei a vagar por terras conhecidas
Para as mansões, nos quartos de mil invernos atrás
Acompanhado por asas de couro, sentei-me à beira do eterno
Até que perdi minha alma sob a proteção das asas do meu guia
Abre teu abraço sombrio, rouba minha alma para a sombra
Tuas chamas atravessam meu ser - de verdade, sou teu escravo
No seio embriagado das noites, escondi o rosto de um mortal
Afastei de mim a maldição, jogando-a longe na escuridão
Sentimentos, com o peso da humanidade, matei com maldições frias
As marcas que ficaram em minha pele, abri as cicatrizes em feridas
A noite derramou seu poder sobre meu corpo, só mentiras
Desonrei a memória do homem podre à beira da sepultura
Deixei a antiga aversão para cuidar do cordeiro escravo
Leva de minha alma essa luz, a imundície gerada no homem
Uma doença amarrada por mentiras, a miséria das correntes de Cristo
Que o cristão imundo não possa mais provar minha vida
Não mais manchas na verdade, um jeová que se tornou frio
No quarto das noites, me escondi, me enterrei no santuário do meu senhor
Caminhei entre o fedor do enxofre, meu corpo lançado nas profundezas
Na taça, meu sangue, anos de sacrilégio, zombando
Como vítima, derramei ódio nas entranhas do inferno
Forjado nas chamas, olhei para a carne atravessada por pregos
Ri da fraqueza da humilde prostituta, levantando minha mão
A machado, a faca, mergulhei no sangue, possuído pela ira
Me escondi na sombra do velho portão, em um lugar distante do passado
Cavei um leito de perdição para a carne da luz
A escuridão do além, um silêncio semelhante ao da sepultura
Não há calor da luz do dia - não agora, não mais... nunca!