Menetetty
Edessäni näen sieluttomat
kasvot heidän joita ei elon ehtoo paina
Väittävät on suurin mahti
käsissä miesten ei kenenkään muun
Ovat viha ja ahneus
heidän sydämensä jo täyttäneet
Uhmakkaana seisovat ajan tuulta vastaan
Sanovat ei voi heitä kuolema murtaa
Kuitenkin näen
harjalta viimeisen mäen
kuinka valuu hiekkaan veri hänen
jonka piti olla ikuinen
Lopulta kun aikaa ei enää ole
kaatuu uhoonsa viimeinenkin
Eikä kukaan voi häntä nostaa
joka tuonen maita jo samoaa
Silti joku yhä eksyksissä vaeltaa
etsien sitä kultaa ja hopeaa
minkä kituva ennen yötä manasi
ja tahtomattaan maahan vajosi
Edessäni näen makaavan
kasvottomat massat haaveittensa kaatamat
Harteillaan turhaan yrittävät
jo kauan sitten menetettyä kantaa
Niin vaipuu hiljaa
unhoon, helmaan Äiti Maan
Ruumiit heidän jotka
lopussa sittenkin vapautta huusivat
Ja niin viimeinkin näen
harjalta viimeisen mäen
kuinka lipuu halki virran hän
jonka hauta on koruton
Mut herrat vieraan väen
rannalta ikuisten näen
Tarjoavat uutta valoa, turhaa
Taitaa taistelu olla loputon...
Perdido
Edificações sem alma eu vejo
Os rostos daqueles que o crepúsculo da vida não pesa
Afirmam que são a maior força
Nas mãos de homens, de ninguém mais
São ódio e ganância
Que já preencheram seus corações
Desafiadores, eles se erguem contra o vento do tempo
Dizem que a morte não pode quebrá-los
No entanto, eu vejo
Do alto da última colina
Como o sangue escorre na areia
De quem deveria ser eterno
Finalmente, quando o tempo não existe mais
Cai em sua arrogância o último
E ninguém pode levantá-lo
Aquele que já caminha pelas terras da morte
Ainda assim, alguém ainda vagueia perdido
Procurando aquele ouro e prata
Que o moribundo antes da noite amaldiçoou
E sem querer, afundou na terra
Edificações sem rosto eu vejo deitado
As massas derrubadas por seus sonhos
Nos ombros, tentam em vão carregar
O que há muito foi perdido
Assim, silenciosamente se afunda
No esquecimento, no seio da Mãe Terra
Os corpos deles que
No fim, ainda clamavam por liberdade
E assim, finalmente vejo
Do alto da última colina
Como ele desliza pelo rio
Cujo túmulo é despojado
Mas os senhores de povos estranhos
Na margem do eterno eu vejo
Oferecem uma nova luz, inútil
Parece que a luta será interminável...