Ukkonen
Ammoisen päivän raunioilla
ryömii kansa riutunut
Sen murtuneilla reunahilla
meitä katson ja häpeän
Vainko taivaamme liekki valaisee
meitä täällä kadossa
eksyneiden kurjassa talossa
Vieläkö jaksaa tuo liekkimme nousta
lyödä halki aikojen
ja hirttää harhan paimenen
Synnin peiton alla
karuimmalla kukkulalla
täällä itkette tulevaa
Viimeisellä atrialla
eloanne säälimällä
vain juoksette kohti kuolemaa
Tämäkö muka on
elomme ainohon
totuus
Oi, Ukko, ilmojen herra
mahtisi vielä näytä
ja hautaa tuo hengen surma
näiden eksyneiden turma
Jo nousen polviltani
ja tunnen ruumiini
Jo avaan silmäni
ja maistan vereni
Tänne sateeseen aina sieluni palaa
Vain maahan voin koskaan henkeni valaa
Ukkonen
Nas ruínas do dia que passou
um povo ferido se arrasta
Nos seus bordos quebrados
me observa e eu sinto vergonha
Só o fogo do nosso céu ilumina
a gente aqui no fim do mundo
na casa dos perdidos e miseráveis
Ainda consegue nossa chama se erguer
romper as barreiras do tempo
e enforcar o pastor da ilusão
Sob o manto do pecado
na colina mais árida
aqui choramos o que está por vir
Na última ceifa
poupando nossas vidas
só correm em direção à morte
É isso mesmo que é
nossa única vida
a verdade
Ó, Ukko, senhor dos céus
mostre sua força mais uma vez
e enterre essa morte da alma
neste desastre dos perdidos
Já me levanto dos joelhos
e sinto meu corpo
Já abro os olhos
e provo meu sangue
Aqui na chuva minha alma sempre arde
Só na terra posso um dia derramar meu espírito