395px

Confissão do Guerreiro

Vrisak Generacije

Ispovest ratnika

Pokosena misao u glavi mi cuci, sa vetrom se gubi jecaj moga sna.
Pokvarena ploca ko istina zvuci, gurnula me stvarnost do samoga dna.
Dok betonski vetar kovitla mi misli, uvenuli pozar zove me i trazi,
Ukoceni pogled iz glave mi visi.Na ruci drzim gomilu lazi.

ISPOVEST RATNIKA!

Na srcu mi peva kamenje zaborava,ocajnicki vucem poslednjeg coveka,
Od svega ostala je sprzena trava, mrtve zivote vec odnosi reka.
I ponekad pomislim da nije jos kraj, I osetim kako mi krv juri , jaca
Pa ipak otme mi se konacni vapaj.Pred ocima bljesnu mi ostrica tvog maca.

Confissão do Guerreiro

Pensamento cortado na minha cabeça, se perde com o vento, o lamento do meu sonho.
Disco quebrado soa como verdade, a realidade me empurrou até o fundo do poço.
Enquanto o vento de concreto agita meus pensamentos, o fogo murchou me chama e procura,
Um olhar paralisado pendurado na minha cabeça. Na mão, seguro um monte de mentiras.

CONFISSÃO DO GUERREIRO!

Na minha alma canta a pedra do esquecimento, arrasto desesperadamente o último homem,
Do que sobrou, só restou a grama queimada, a correnteza já leva vidas mortas.
E às vezes penso que ainda não é o fim, e sinto meu sangue correr, mais forte,
Mas mesmo assim, me escapa o grito final. Diante dos meus olhos brilha a lâmina da sua espada.

Composição: