Losjes In de Blues
Ik zit te zitten op mijn stoel
En ik geniet van het gevoel
Die zoete traagheid om me heen
De eeuwigheid voor mij alleen
Mij krijgt de stress niet in zijn macht
Mijn bloeddruk blijft op dertien-acht
Ik laat de vaat op stapels staan
Ik trek er mij geen moer van aan
Ik woon hier rustig heel alleen
Geen poes, geen honden om me heen
'k Heb me geen ritme opgelegd
Geen vrouw, geen mens die me wat zegt
De wereld draait, wat komt dat komt
Mijn beide voeten op de grond
Zolang ik niemand hoor of zie
Is alles rust en harmonie
refr.:
Maar als ze losjes in d'r bloes komt langsgelopen
Dan is 't op slag met al mijn zekerheid gedaan
'k Ben als een sneeuwman die verdwaald is in de tropen
En 'k vlieg de deur uit om haar achterna te gaan
Mijn God, ze loopt zo, ze kijkt zo en 't doet toch zo goed
En ik weet niet meer hoe het verder moet
Het leek misschien wat op een vlucht
Toch was ik echt wel opgelucht
Ik keek niet een keer achteruit
En ik was fier om mijn besluit
Toen kwam ik hier opeens terecht
Ik wist meteen, dit is het echt
Dit is het summum, een affaire
Voor deze super solitair
Hier werd ik, voor dat ik het wist
Een pure existentialist
En ik beleefde dolle pret
Met Jean-Paul Sartre in mijn bed
Maar spijts mijn zuur gezworen eed
En de belofte die ik deed
Van nooit meer weg te gaan van hier
Liet ik de deur toch op een kier
refr.
Solto na Solidão
Eu tô sentado na minha cadeira
E aproveito a sensação
Essa doçura lenta ao meu redor
A eternidade só pra mim
O estresse não me pega de jeito
Minha pressão tá de boa, treze por oito
Deixo a louça empilhada
E não tô nem aí pra isso
Vivo aqui tranquilo, bem sozinho
Sem gato, sem cachorro por perto
Não me impus nenhum ritmo
Sem mulher, sem ninguém que me diga algo
O mundo gira, o que vier, veio
Meus pés firmes no chão
Enquanto eu não ouço nem vejo ninguém
Tudo é paz e harmonia
refr.:
Mas quando ela passa solta na blusa
Acaba com toda a minha segurança
Sou como um boneco de neve perdido nos trópicos
E saio voando pela porta pra ir atrás dela
Meu Deus, ela anda assim, olha assim e faz tão bem
E eu não sei mais como continuar
Parecia um pouco com uma fuga
Mas eu realmente me senti aliviado
Não olhei pra trás nenhuma vez
E fiquei orgulhoso da minha decisão
Então, de repente, cheguei aqui
Soube na hora, é isso mesmo
Esse é o auge, uma aventura
Pra esse super solitário
Aqui me tornei, antes que eu percebesse
Um puro existencialista
E me diverti pra caramba
Com Jean-Paul Sartre na minha cama
Mas apesar do meu juramento amargo
E da promessa que eu fiz
De nunca mais sair daqui
Deixei a porta entreaberta
refr.