De Oude Schute
Het hout van mijn schute is oud en vermolmd
De klampen gebarsten, de halmstok gekromd
De stringen gerafeld, de zeilen verweerd
De glorie verdronken, de kansen gekeerd
Ik zit op de rogbank en kijk naar de mast
Hoe oud hij ook is, hij staat er nog vast
Hij draagt met zijn armen het hele gebint
En zet zich voorlopig nog schrap tegen wind
Maar ik kan nog niet zonder 't geruis van de zee
Al willen mijn leden, mijn lijf niet meer mee
Toch kies ik de golven, ik krijg niet genoeg
Zolang dat het water nog wijkt voor mijn boeg
Wil ik vissen en varen, in wel en in wee
Om te vechten, te vrijen met de woedende zee
't Geklots van het water, de ziltige wind
Het stampen, het rollen, als de wieg van een kind
't Gehuil en 't gerommel, Neptunus die lacht
Onder de donkere koepel van een ijskoude nacht
En ik met mijn schute, daar dwars tegenin
Op weg naar de morgen, naar een blinkende kim
Met gekrijs van de meeuwen, de nabijheid van 't land
Als de wal ligt te wachten op een zilveren strand
Echt, ik kan nog niet zonder 't geruis van de zee
Al willen mijn leden, mijn lijf niet meer mee
Toch kies ik de golven, ik krijg niet genoeg
Zolang dat het water nog wijkt voor mijn boeg
Wil ik vissen en varen, in wel en in wee
Om te vechten, te vrijen met de woedende zee
Ik hoop dat ik ooit op een winterse dag
Voor een keer alleen eens het water op mag
En nog een keer de kracht van de golven mag zien
En het flitsende licht van de bliksem, misschien
Ook al zal zonder twijfel dat laatste gevecht
In mijn nadeel en dat van mijn schip zijn beslecht
Als de boeg scheurt, de mast breekt, het hart van mijn boot
Wil ik saam met mijn schute vergaan in de dood
En dan word ik een met 't geruis van de zee
Want dan neemt ze mijn leden
Mijn lijf met zich mee
Dan breken de golven door iedere voeg
En splintert het water de krakende boeg
Dan neemt zij mij, neemt mij voorgoed met zich mee
Mijn enige liefde, de woedende zee
A Velha Barca
A madeira da minha barca é velha e podre
Os grampos estourados, o mastro curvado
As cordas desfiadas, as velas desgastadas
A glória afundou, as chances viraram
Estou na proa e olho para o mastro
Por mais velho que seja, ele ainda está firme
Ele sustenta com seus braços toda a estrutura
E se prepara por enquanto contra o vento
Mas eu ainda não consigo ficar sem o barulho do mar
Embora meu corpo, minhas pernas não queiram mais acompanhar
Ainda assim, eu escolho as ondas, não me canso
Enquanto a água ainda recua diante da minha proa
Quero pescar e navegar, em bem e em mal
Para lutar, para amar com o mar furioso
O barulho da água, o vento salgado
O estrondo, o rolar, como o berço de uma criança
O uivo e o trovão, Netuno que ri
Sob a cúpula escura de uma noite gelada
E eu com minha barca, enfrentando tudo isso
Caminhando para a manhã, em direção a um horizonte brilhante
Com o grito das gaivotas, a proximidade da terra
Enquanto a costa espera por uma praia prateada
Sério, eu ainda não consigo ficar sem o barulho do mar
Embora meu corpo, minhas pernas não queiram mais acompanhar
Ainda assim, eu escolho as ondas, não me canso
Enquanto a água ainda recua diante da minha proa
Quero pescar e navegar, em bem e em mal
Para lutar, para amar com o mar furioso
Espero que um dia, em um dia de inverno
Eu possa, por uma vez, sair sozinho para o mar
E ver mais uma vez a força das ondas
E a luz reluzente do relâmpago, talvez
Mesmo que sem dúvida essa última batalha
Seja decidida em meu desfavor e no de meu barco
Quando a proa se rasgar, o mastro quebrar, o coração do meu barco
Quero perecer junto com minha barca na morte
E então me tornarei um com o barulho do mar
Pois então ela levará meus membros
Meu corpo com ela
Então as ondas quebrarão em cada fenda
E a água estilhaçará a proa rangente
Então ela me levará, me levará para sempre com ela
Meu único amor, o mar furioso