De Lebergse Hoogte
Op de Lebergse hoogte, heeft mijn moeder verteld
In de schaduw van de oude kapel
Waar tussen de beuken en het eind van de baan
Het zware geschut heeft gestaan
Ze vertelt hoe ze 't doffe gedreun heeft gehoord
Hoe de rust van dit dorp door 't geweld werd verstoord
En ze weet nog precies waar die vreemde soldaat
In zijn slaap overvallen werd door een granaat
En dan zie ik de foto's van kort na die tijd
En de sporen van de brutaliteit
Vergeelde getuigen van waanzin en strijd
De juichende mensen ten spijt
En ik hoor de verhalen van wraak en verraad
Van blinde vernielzucht en haat
Hoe het laffe gepeupel, niet gehinderd door 't Recht
In zijn domheid kon zeggen wie goed was of slecht
Ik sta weer op de heuvel en een man komt voorbij
Hij kijkt even schuchter naar mij
Hij stapt haastig verder als ik hem herken
Even schuw als wantrouwig, zolang ik hem ken
Ooit was hij jong, vol vuur, optimist
Geen verrader, maar idealist
Nu leeft hij al vijftig jaar schuw aan de kant
Wat zijn wij voor mensen, wat is dit voor een land
Na Altura de Leberg
Na altura de Leberg, minha mãe contou
Na sombra da velha capela
Onde entre os faias e o fim da estrada
A artilharia pesada estava posicionada
Ela fala de como ouviu o som abafado
Como a paz dessa vila foi quebrada pelo estrondo
E ela ainda se lembra bem de onde aquele soldado estranho
Foi pego de surpresa no sono por uma granada
E então vejo as fotos de pouco depois daquela época
E as marcas da brutalidade
Testemunhas amareladas de loucura e luta
Apesar da alegria do povo
E ouço as histórias de vingança e traição
De destruição cega e ódio
Como a gentalha covarde, sem se importar com a Justiça
Na sua ignorância podia dizer quem era bom ou ruim
Estou de volta na colina e um homem passa
Ele me olha de forma tímida
Ele apressa o passo quando me reconhece
Tão desconfiado quanto cauteloso, desde que o conheço
Um dia ele foi jovem, cheio de fogo, otimista
Não um traidor, mas um idealista
Agora vive há cinquenta anos à margem
Que tipo de pessoas somos nós, que tipo de país é este?