De Kritikaster
Hij zat vergeefs al vele jaren in een hoek
Gitaarakkoordjes te proberen uit een boek
Verloren moeite, niet het minste resultaat
Geen gevoel voor harmonieen of voor maat
Toen wou hij schrijven, maar de muzen kwamen niet
De grote inval bleef nog weg tot zijn verdriet
Er was ontzetting, maar vooral ontgoocheling
Toen hij besefte dat ook schilderen niet ging
Hij sloeg tenslotte zijn gitaar tegen de muur
Wierp zijn gedachten en zijn schetsen in het vuur
Hij sloot zich op in jaloezie en zelfbeklag
Tot hij een uitlaat voor zijn ongenoegen zag
Hij werd benaderd door een kerel van de krant
Want zijn cultuurredactie was onderbemand
Als een bezetene ging hij toen aan de slag
Misschien zat er voor hem wel meer in op een dag
Hij had op het gepast' moment de goede vriend
En had zich met de juiste lidkaart aangediend
En bovendien kwam net dat plaatsje vrij
Hij kreeg daarbij de volle steun van de partij
Hij vleide zich behaaglijk in zijn stoel
En stelde zich voortaan een enkel doel
Zich wreken op de getalenteerde kliek
Di wel iets had bereikt bij het puliek
Hij spuwde gal, hij trapte driftig in het rond
Hij boorde oordeelkundig alles in de grond
Grote talenten heeft hij zo totaal verguisd
Al wat hij schreef was overtrokken en onjuist
En hij kreeg macht, 't ultieme wapen voor misbruik
Schrijvers en schilders kropen voor hem op hun buik
Wat hij orakelde werd prompt aanzien als wet
Hij werd de trendzetter, de 'God van de gazet'
De kritikaster, recensent, hij is een plaag
(Wie hem niet vleit, geeft hij gewoon de volle laag)
Die zijn frustraties als een wetenschap verkoopt
En onbeschaamd over artiestenlijken loopt
Prince, leg 't zwijgen op, vernietig het gebroed
Dat ons dicteert wat zou verkeerd zijn en wat goed
Laat iedereen zijn eigen mening en daarbij
Wie zei ook weer: "De gedachten, die zijn vrij!"
O Crítico
Ele ficou anos a fio num canto
Tentando acordes de guitarra num livro
Esforço perdido, sem o menor resultado
Sem senso de harmonia ou de compasso
Então quis escrever, mas as musas não vieram
A grande inspiração ainda não chegava, pra seu lamento
Havia espanto, mas principalmente desilusão
Quando percebeu que pintar também não rolava
Ele finalmente arremessou a guitarra na parede
Jogou seus pensamentos e esboços no fogo
Trancou-se em ciúmes e auto-piedade
Até que viu uma saída pra sua insatisfação
Um cara do jornal o procurou
Pois a redação cultural estava sem mão de obra
Como um possesso, ele então se pôs a trabalhar
Talvez houvesse mais pra ele em um dia
Ele tinha no momento certo um bom amigo
E se apresentou com o cartão certo
E além disso, aquele cargo estava livre
Ele recebeu total apoio do partido
Ele se acomodou confortavelmente na cadeira
E a partir de então estabeleceu um único objetivo
Se vingar da turma talentosa
Que já tinha conquistado o público
Ele cuspia veneno, chutava tudo ao redor
Destruiu meticulosamente tudo que encontrou
Grandes talentos ele totalizou em desprezo
Tudo que escreveu era exagerado e impreciso
E ele ganhou poder, a arma suprema para abuso
Escritores e pintores se arrastavam aos seus pés
O que ele dizia era imediatamente visto como lei
Ele se tornou o trendsetter, o 'Deus do jornal'
O crítico, o resenhista, ele é uma praga
(Quem não o bajula, ele simplesmente derruba)
Que vende suas frustrações como ciência
E sem vergonha pisa sobre os corpos dos artistas
Príncipe, cale a boca, destrua essa prole
Que nos dita o que é errado e o que é certo
Deixe cada um ter sua própria opinião e assim
Quem disse mesmo: 'Os pensamentos são livres!'