Pieter Breughel in Brussel
Pieter Breughel, den ouwe
Zou opstaan uit de dood
Voor de wereld te aanschouwen
Was't bloed er nog zo rood als karmijn
Zou er nog oorlog zijn
Aleerst ging hem naar Brussel
Naar zijnen atelier
En nam dan zijne bussel
Penselen en wat houtskool mee
Naar zijn Brabantse stee
Hij was nog niet vergeten
Waardat zijn woonhuis was
Het was wel wat versleten
De memel woonde in zijn kas
Kapot was 't vensterglas
Eerst vroeg hem aan de mensen
Is Spanje hier nog baas
Leefde naar eigen wensen
Zijn ze nog even dwaas
In ons land of kregen ze verstand
De mensen wouwen Breughel
Zijn Brabants niet verstaan
Dus is hem stil en treurig
Naar een cafe gegaan
Die daar in zijn jeugd nog had gestaan
Hij vroeg in 't zuiver Brabants
De kastelein om drank
Maar de patron die zei, Pardon
Je ne comprends pas Flamands
En Neerlands dans le coeur du Brabant
Pieter Breughel den ouwe
die dacht: 't Is weer zo ver
Dat ze hier de Geuze nog brouwen
Da's fijn, maar dat het in't Frans nu moet zijn
Dat vindt ik nu een groot chagrijn
Het Spaans is nu verdreven
Uit ons klein vaderland
Maar nu hebben we verkregen
Het Frans, in de marollenkant
Da's boven mijn verstand
Piet Breughel is dan droevig
Terug naar zijn graf gegaan
Nadat hem op zijn kamer
Een heel klein maar een fijn schilderij
Vol kleur had doen ontstaan
En daarop stond geschilderd
Ne Vlaming in't gevang
't gevang van zijn complexen
De sleutel ligt er bij aan zijn zij
Doe open maak hem vrij
Pieter Breughel em Bruxelas
Pieter Breughel, o velho
Levantaria do túmulo
Para ver o mundo
Se o sangue ainda fosse tão vermelho quanto carmesim
Ainda haveria guerra
Primeiro ele foi a Bruxelas
Para seu ateliê
E levou sua trouxa
Pincéis e um pouco de carvão
Para sua casa em Brabante
Ele ainda não tinha esquecido
Onde era sua moradia
Estava um pouco desgastada
A memel morava em seu galpão
O vidro da janela estava quebrado
Primeiro perguntou às pessoas
Se a Espanha ainda manda aqui
Vivia conforme seus desejos
Ainda são tão loucos
Em nosso país ou finalmente entenderam
As pessoas não entendiam Breughel
Seu Brabante não era compreendido
Então ele, calado e triste
Foi a um café
Que ainda existia de sua juventude
Ele pediu em puro Brabante
Ao taverneiro por uma bebida
Mas o patrão disse: Desculpe
Je ne comprends pas Flamands
E Neerlands dans le coeur du Brabant
Pieter Breughel, o velho
Pensou: lá vamos nós de novo
Que ainda fazem a Geuze aqui
Isso é legal, mas ter que ser em francês agora
Isso me deixa bem irritado
O espanhol foi expulso
De nossa pequena pátria
Mas agora temos o francês
Na parte de Marolles
Isso está além da minha compreensão
Piet Breughel então ficou triste
Voltando para seu túmulo
Depois que em seu quarto
Um quadro bem pequeno, mas bonito
Cheio de cores havia surgido
E nele estava pintado
Um flamengo na prisão
A prisão de seus complexos
A chave está ao seu lado
Abra, liberte-o