von Braun
't Is goed dat de wereld zijn helden vereert,
hun daden in boeken vertelt,
zodat gene mens hunnen naam nog verleert
die'n op dat papier staat vermeld.
Zo kennen we Mozes nog tamelijk goed,
en Stanley en Livingstone.
Ik weet er nog ene uit Hitler zijn crew:
de grote geleerde von Braun.
In 't jaar vierenveertig, mijn zevenste jaar,
toen wier'er in Duitsland beslist
dat 'k zou vergaan met mijn vel en maar haar,
omdat 'k me van land had vergist.
Al was ik 'nen blonde, 'ne pure Germaan
met ogen vol blauwige schijn,
toch was ik toevallig in België ontstaan;
mijn wieg stond t ver van de Rijn.
De beste geleerden, de strafst' ingenieurs,
die staken hun koppen bijeen,
op zoek naar een wapen, 'nen echte primeur,
tot nut en vermaak van 't gemeen.
Maar alles mislukte, 't wou niet van de grond,
of hoogstens 'ne meter of drij.
De wetenschap sidderde wijzerke rond,
want Auschwitz lag véél te dichtbij.
Maar dan kwam de redding, een zuiver geluid,
de klank van een wonder genie;
'nen hele serieuze, met heel zijn bagage
van hogere filosofie.
Hij zei:'Van de Velde, dien bleke Sinjoor,
die mageren blonden Antoon;
hij krijgt 'ne v1, 'ne relatiecadeau
van mij, de geleerde von Braun.'
En zo is 't gebeurd. Op 'nen heldere nacht
- dat was in mijn zevenste jaar -
heeft Wernher von Braun mij met ijzer bedacht;
och mensen, dat was een gevaar.
Maar hij heeft me gemist,
zijn raket vloog voorbij,
op volk van de volgende straat.
von Braun heeft daarna zijn abuis nog hersteld,
maar dan was 't al jaren te laat.
't Is goed dat de wereld zijn helden beloont
met een plaatske op 't hoogste niveau.
von Braun zag zijn kennis met dollars bekroond;
hij zit aan 'nen eiken bureau.
Ge vindt zijne naam in de grote Larousse,
geklemd tussen dichter en clown,
maar niemand die weet dat 'em mij heeft gemist,
die grote geleerde von Braun.
von Braun
'É bom que o mundo homenageie seus heróis,
suas ações contadas em livros,
para que ninguém esqueça seus nomes,
que estão escritos naquele papel.
Assim conhecemos bem Moisés,
e Stanley e Livingstone.
Eu lembro de um da turma do Hitler:
o grande cientista von Braun.
No ano quarenta e quatro, meu sétimo ano,
quando decidiram na Alemanha
que eu iria sumir com minha pele e cabelo,
porque me confundi de país.
Embora eu fosse loiro, um puro germânico
com olhos de um azul profundo,
acabei nascendo na Bélgica;
meu berço estava longe do Reno.
Os melhores cientistas, os engenheiros mais bravos,
juntaram suas cabeças,
em busca de uma arma, uma verdadeira novidade,
para o bem e diversão do povo.
Mas tudo falhou, não decolou,
ou no máximo um metro ou três.
A ciência tremia em volta,
pois Auschwitz estava muito perto.
Mas então veio a salvação, um som puro,
a melodia de um gênio maravilhoso;
um sujeito sério, com toda sua bagagem
de filosofia elevada.
Ele disse: 'Van de Velde, aquele pálido senhor,
o magro Antoon loiro;
ele vai ganhar uma V1, um presente de relacionamento
meu, o cientista von Braun.'
E assim aconteceu. Numa noite clara
- isso foi no meu sétimo ano -
Wernher von Braun me presenteou com ferro;
oh, gente, isso foi um perigo.
Mas ele me perdeu,
sua foguete passou direto,
na frente da casa da rua seguinte.
von Braun depois corrigiu seu erro,
mas já era anos tarde.
É bom que o mundo recompense seus heróis
com um lugar no mais alto nível.
von Braun viu seu conhecimento ser coroado com dólares;
ele está em uma mesa de carvalho.
Você encontra seu nome na grande Larousse,
apertado entre poeta e palhaço,
mas ninguém sabe que ele me perdeu,
esse grande cientista von Braun.