Desembre
Quan l'angoixa et cremi per dintre
i la vida et fugi de les mans.
Quan m'ofegui la melangia
veient com passen els dies
sense deixar cap senyal.
Quan no quedi esma per riure
i sovint em trobi dissipat.
Quan costi empassar la saliva
com si un puny ben apretat
tingues el meu cor escanyat.
...No vull caure al forat.
Cap al desembre
glaç al meu ventre.
Amagada a la foscor
sempre hi ha una escletxa de claror.
Si he volgut cridar i esgolar-me
i en provar-ho m'he ennuegat.
Quan fa dies que tot espanta,
i no sóc ni la meitat
d'aquell que un dia havia estat.
Vull mirar cap amunt i no veure cap cel
de raons que m'entelen el seny.
Només vull veure com surt el sol al matí
i sentir com m'escalfa la pell.
...Omplir cada moment.
Cap al desembre
glaç al meu ventre.
Amagada a la foscor
sempre hi ha una escletxa de claror.
Dezembro
Quando a angústia queima por dentro
E a vida escapa das mãos.
Quando a melancolia me sufoca
Vendo os dias passarem
Sem deixar nenhum sinal.
Quando não sobrar ânimo pra rir
E eu frequentemente me sentir perdido.
Quando engolir a saliva custar
Como se um punho bem apertado
Tivesse meu coração sufocado.
...Não quero cair no buraco.
Rumo a dezembro
Gelo no meu ventre.
Escondida na escuridão
Sempre há uma fresta de claridade.
Se eu quis gritar e me afogar
E ao tentar, quase me engasguei.
Quando já faz dias que tudo assusta,
E não sou nem a metade
Do que um dia eu já fui.
Quero olhar pra cima e não ver nenhum céu
De razões que embaçam minha mente.
Só quero ver o sol nascer de manhã
E sentir como ele aquece minha pele.
...Preencher cada momento.
Rumo a dezembro
Gelo no meu ventre.
Escondida na escuridão
Sempre há uma fresta de claridade.