Lluna d'hivern
Quan el temps rovelli els sentiments
i ens corqui de tristor,
quan la llumeta s'apagui.
Quan l'hivern faci arribar el seu fred
glaçant el calor
i ens ompli els cors de buidor.
Hem tingut moments bons i dolents,
hem rigut i hem plorat,
ens hem fet mal
i ens hem estimat.
Hem sofert el pes del temps
en un rellotge aturat
per un somni escapçat.
I ens quedarà tant per dir, per compartir...
Amb la més dolça de les mentides
ens hem disfressat,
per por de veure com quèiem.
En la més covarda valentia
hem trobat resguard
esperant el comiat.
La càlida brisa ens durà el regust d'abans.
El camí que no tenia fi
ja va arribant al mar,
on tot acaba i comença.
No ens van dir que això ens pogués ferir,
ni que ens fes tastar
la tendresa més gran.
Però ha estat tan maco poder sentir-nos tan plens..
Lua de Inverno
Quando o tempo corroer os sentimentos
e nos consumir de tristeza,
quando a luzinha se apagar.
Quando o inverno trouxer seu frio
congelando o calor
e nos encher os corações de vazio.
Tivemos momentos bons e ruins,
rimos e choramos,
nos machucamos
e nos amamos.
Sofremos o peso do tempo
em um relógio parado
por um sonho despedaçado.
E ainda temos tanto a dizer, a compartilhar...
Com a mais doce das mentiras
nos disfarçamos,
com medo de ver como caíamos.
Na mais covarde valentia
encontramos abrigo
esperando a despedida.
A brisa quente nos trará o gosto de antes.
O caminho que não tinha fim
já está chegando ao mar,
onde tudo acaba e começa.
Não nos disseram que isso poderia nos ferir,
nem que nos fizesse provar
a maior ternura.
Mas foi tão lindo poder nos sentir tão plenos..