Wijlen Wij
Wie herinnert ons nu aan onze half vervaagde zonden?
Met ogen wijd geopend, zullen we de slaap nooit meer vatten
De schimmen zullen ons nimmer meer verlaten
In stilte zijn ze weer aan 't bloeden, onze oude en diepe wonden
Ons geluk was van korte duur; menige zwarte nacht
Hebben we hier doorgebracht onder een treurige kruis
In de afwezigheid van leven voelden wij ons eindelijk thuis
God sta ons toch bij, nu de oude hel weer op ons wacht!
Wijlen wij, vervloekt in ons bestaan
Heb meelij met ons die eenzaam verkwijnen
Bittere woorden van zelfhaat mijmerend, terwijl onze lichamen vergaan
Wijlen wij, zelfs vervloekt in onze dood
Laat ons de duisternis omhelzen terwijl het niets ons verslindt
We zweren het op onze verdorven ziel: iets anders hebben we nooit gewild...
Nós que Já Fomos
Quem agora se lembra dos nossos pecados meio apagados?
Com os olhos bem abertos, nunca mais vamos dormir
As sombras nunca mais nos deixarão
Em silêncio, elas estão sangrando de novo, nossas velhas e profundas feridas
Nossa felicidade durou pouco; muitas noites escuras
Passamos aqui sob uma cruz triste
Na ausência de vida, finalmente nos sentimos em casa
Que Deus nos ajude, agora que o velho inferno nos espera de novo!
Nós que já fomos, amaldiçoados em nossa existência
Tenha pena de nós que murchamos sozinhos
Palavras amargas de auto-ódio vagando, enquanto nossos corpos se desfazem
Nós que já fomos, até amaldiçoados em nossa morte
Deixe-nos abraçar a escuridão enquanto o nada nos consome
Juramos por nossas almas corrompidas: nunca quisemos outra coisa...