Beniamin

Nosił czarną koszulę, miał oczy pełne łez, a na imię Beniamin

Nie było takich miejsc w których nie chciał by być

Płakał z deszczem i nocą, gdy szukał swoich gwiazd, pytał wciąż o to samo:

Kiedy skończy się taka droga i gdzie...

Gdzie jest mój dom, dom, dom...

Lato wybuchło miłością i biegli odtąd jak białe, szalone konie

Lecz siły coraz mniej mieli w drodze we mgle

A potem poszli już razem szukać nowych gwiazd

Pytali znów o to samo

Kiedy skończy się taka droga i gdzie...

Gdzie jest nasz dom, dom, dom...

Vestia uma camisa preta, tinha os olhos cheios de lágrimas, e se chamava Beniamin

Não havia lugares onde ele não quisesse estar

Chorava com a chuva e a noite, enquanto buscava suas estrelas, perguntava sempre a mesma coisa:

Quando vai acabar esse caminho e onde...

Onde está minha casa, casa, casa...

O verão explodiu em amor e corriam a partir daqui como cavalos brancos e loucos

Mas as forças iam se esgotando no caminho pela névoa

E então foram juntos procurar novas estrelas

Perguntavam de novo a mesma coisa

Quando vai acabar esse caminho e onde...

Onde está nossa casa, casa, casa...