Den bril
Den tand des tijds knaagd' aan mïjn karkas
mijn knoken, mijn spieren en mijn haargewas
mijn rimpels, mijn plooien en mijn schurltig vel
mijn hoestend, roestend, rochelend model
't zicht van mijn ogen was 't grootste zeer
zelfs koeien van letters, 'k en zag ze nie meer
met lood in mijn schoenen en met nen hangende kop
trok ik naar de zolder en 'k rnaakte een strop
Ik gleed met mijn handen ruw langs 't kalk
en 'k zocht er blindelings de geschikte balk
maar is't des duvels of is 't godes wil
daar waar da'k wil sterven, daar vind ik nen bril
met bevende handen zette ik hem op
'k vergat op slag dat dodelijke strop
perfect van sterkte ideaal van model
dienen vreemden bril paste mij wonderwel
Nen strop op de zolder wat een luguber verhaal
nen bril op een balke, dat is ook nie normaal
wie legt er nu daar bijgod nu zijn kijkmontuur
nen verstrooide geschifte turelure natuur
nen farceur, nen flauwe kluchtigaard
of misschien nen menslievenden heiligaard
misschien een die peisde, mijn oud brilkarkas
komt hier op zolder nog wel ooit van pas
En zo is 't geschied da'k me nie verhing
dank zij dat klein veloachtig ding
dank zij meneer Anoniem Brillemans
ontsnapt' ik daar aan den dodendans
misschien da'k nu wel wat deure sla
maar 'k ben doodkontent da'k nog besta
ik mag het hier stellen, da'k op dienen dag
voor den tweede keer het levenslicht zag
'k Ontdek nu de wolken en het groeiend gras
en al waar da'k mïj vroeger nooit bewust van was
geen gazetteletter die mij nog ontgaat
'k lees zelfs wat dat er verzwegen staat
dienen bril speurt al de leugens op
zelfs in mijnen slaap houd ik hem op
al dromend zie ik nu en dat is amusant
mijnen onbewusten binnekant
Misschien dat die brilglazen spiegeltjes zijn
ze leren mij diepe kijken naar binnen
ik word were kind op mïjn vaders knie
'k zie grootmoeder were in mijn fantasie
ik vlieg en ik vlam met mijn ogen toe
dien bril op mijn neuze, overal naartoe
zo peis ik nooit meer op mijn rimpelig vel
mijn stramme knoken en mijn antiek model
Als ik dan later, o mensenlief
uiteindelijk doodga definitief
leg mij dan maar zacht neer in mijn graf
en pak mij gerust dienen bril maar af
legt hem ergens in een verloren gat
want vroeg of laat ben 'k zeker dat
ooit nog ne mens deur dienen bril
levenslang nooil nie meer sterven wil
Os Óculos
A dentada do tempo corrói meu corpo
meus ossos, meus músculos e meu cabelo
minhas rugas, meus vincos e minha pele enrugada
meu modelo tossindo, enferrujando, engasgando
A visão dos meus olhos era a maior dor
até letras de vaca, eu não as via mais
com chumbo nos pés e a cabeça baixa
fui para o sótão e fiz uma laçada
Deslizei minhas mãos ásperas pelo cal
e procurei cegamente a viga certa
mas é coisa do diabo ou é vontade de Deus
onde eu quero morrer, lá encontro um par de óculos
com mãos trêmulas, coloquei-os
esqueci na hora daquela laçada mortal
perfeito de força, ideal de modelo
os óculos estranhos me serviram maravilhosamente
Uma laçada no sótão, que história macabra
um par de óculos em uma viga, isso também não é normal
quem coloca seu suporte de visão ali, por Deus
um distraído, um maluco, um tonto
um palhaço, um comediante sem graça
ou talvez um santo que ama o próximo
quem sabe alguém que pensou, meu velho corpo de óculos
ainda vai ser útil aqui no sótão
E assim aconteceu que não me enforquei
graças àquela coisinha pequena e veloz
graças ao senhor Anônimo Óculos
escapei da dança da morte
quem sabe agora eu bata um papo
mas estou muito contente por ainda existir
posso me dar bem aqui, que naquele dia
pela segunda vez vi a luz da vida
Agora descubro as nuvens e a grama crescendo
e tudo que antes eu nunca percebi
nenhuma letra de jornal me escapa mais
leio até o que está escondido
esses óculos detectam todas as mentiras
até enquanto durmo, eu os mantenho
sonhando, vejo agora e isso é divertido
meu interior inconsciente
Talvez essas lentes sejam espelhos
me ensinam a olhar profundamente para dentro
volto a ser criança no colo do meu pai
vejo a vovó de novo na minha fantasia
eu voo e ardo com os olhos fechados
os óculos no meu nariz, para todo lugar
assim nunca mais me preocupo com minha pele enrugada
meus ossos rígidos e meu modelo antigo
Quando eu finalmente, oh, querido povo
morrer de vez
me coloquem suavemente em meu túmulo
e fiquem à vontade para tirar meus óculos
coloquem-nos em algum buraco perdido
porque cedo ou tarde, tenho certeza
alguém ainda vai olhar através desses óculos
e nunca mais querer morrer.