Requiem
Als 'k mijnen tocht deur 't tranendal stake
En word geroepen bie de grote baas
Als ik zogezeid mijn pupe krake
En mijne laatsten asem uitblaas
Komt mijnen uitvaart dan nie bederven
Als ik mijn karre de gracht in duw
Of proper gezeid als ik zal sterven
Als 'k dus voorgoed mijn sjiek uitspuw
Bespaar mie dan d'onoprechte gebeden
De groene kransen van plastiek
De sukkel is al ne keer overleden
Anders wierd ie hier nog doodziek
't Is 't hopen van hokus spokus vobiscum
Dat ie mag vinden wat ie zocht
Requiescat in secula seculorum
Muziek en zang op zijne laatsten tocht
Je moet niet te kwistig de kwispel zwaaien
De klokken en 't walmend wierookvat
Ze gaan mie wel in 't vagevuur draaien
Zegent ons liever uit 't goed oud vat
We gaan onzen dorst nog ene keer lessen
vrienden goddank t is ons dikwijls gelukt
En u vriendinnen edele prinsessen
'k He u zo vierig aan 't herte gedrukt
Zingt nu de sloeber het 't goe bekeken
met stille trom der onder gemuisd
ie is aan zijn liederlijk leven overleden
Zijn snaar is gesprongen, zijn schup afgekuist
Geen rammelende rinkelende dekoraties
Geen soldatesk klaroengeschal
Geen plechtige postume felicitaties
Zingt liever thope een liedje 't is al
Geen tombe of bronzen gebeeldhouwd gevaarte
Geen donkere kelder van steen en lood
Leg mie liever in 't licht in de klaarte
Simpel in d eerde warm en bloot
Begraaf mie maar ergens in 't veld verloren
Waar dat de beke heure weg nog vindt
Réquiem
Quando eu fizer minha jornada pelo vale das lágrimas
E for chamado pelo grande chefe
Quando eu, assim dizer, quebrar minha cara
E expirar meu último suspiro
Que meu funeral não seja um fardo
Se eu empurrar meu carrinho no canal
Ou, se for o caso, quando eu morrer
Quando eu, assim, cuspir meu último luxo
Poupe-me então das orações falsas
Das coroas verdes de plástico
O cara já morreu uma vez
Se não, ele ainda estaria aqui, doente
É a esperança de um hocus pocus vobiscum
Que ele possa encontrar o que procurava
Requiescat in secula seculorum
Música e canto na sua última jornada
Você não deve balançar o rabo com tanta generosidade
Os sinos e o incensário fumegante
Eles vão me fazer girar no purgatório
Melhor nos abençoar com o bom velho barril
Vamos saciar nossa sede mais uma vez
Amigos, graças a Deus, conseguimos muitas vezes
E vocês, amigas, nobres princesas
Eu as tenho tão queridas em meu coração
Agora canta o desgraçado, bem observado
Com um silêncio de tambor, sob murmúrios
Ele morreu em sua vida libertina
Sua corda estourou, sua pá foi limpa
Sem decorações barulhentas e tilintantes
Sem o toque militar de trompete
Sem congratulações póstumas solenes
Cante, ao invés disso, uma canção de esperança, já é o suficiente
Sem tumba ou escultura de bronze aterrorizante
Sem um porão escuro de pedra e chumbo
Prefira me colocar à luz, na clareza
Simplesmente na terra, quente e nua
Enterre-me em algum lugar perdido no campo
Onde o tempo ainda encontra seu caminho.