Burgemeester Beekmanlaan
De Burgemeester Beekmanlaan
Heeft stille huizen, hoge bomen
Gewoon een laan, hoe zou 't komen
Dat ik er altijd stil blijf staan
Die grijze huizen, rechte ramen
Ze zijn niet eens zo mooi, dat kan
Maar toch, maar toch, ik hou er van
Als van een lieve, ouwe dame
O nee, o nee, ik heb geen reden
Die deze gril van mij verklaart
Maar redenen zijn niet veel waard
En ik ben mateloos tevreeen
Met dit beperkt en klein terrein
Waar ik de eigenaardigheden
Van dit zo veel geprezen heden
Voor vijf minuten kwijt kan zijn
Wanneer ik denk aan deze laan
Dan zie ik in gedachten even
Een zorgeloos, denkbeeldig leven
Ik zie een man de tuin ingaan
Hij kent de bloemen bij hun namen
Hij bindt de roos nog even vast
Een vrouw legt linnen in de kast
De zon schijnt door de hoge ramen
Ze zijn gelukkig in m'n dromen
De kinderen springen door de straat
Totdat de dag ten einde gaat
Dan stijgt de maan boven de bomen
Alweer, alweer een dag voorbij
De nachtegaal fluit nog een wijsje
Een jongen denkt nog aan z'n meisje
Hij lacht, hij gaapt, dan slaapt ook hij
De Burgemeester Beekmanlaan
Is nu nog stil en half vergeten
Hoelang, hoelang nog, God mag weten
Voor ik de huizen leeg zie staan
Voor ik de ruiten in zie gooien
Gebroken glas, gevallen puin
Een platgetrapte achtertuin
Voor ik de bomen zal zien rooien
Ik zou, als iemand dan zou zeggen:
"Wat was daar dan zo prachtig aan?"
Mooi met m'n mond vol tanden staan
Omdat er niks valt uit te leggen
Maar als u zegt: "Stel je niet aan"
Doe ik m'n mond al niet meer open
M'n hart zal breken als ze'm slopen
De Burgemeester Beekmanlaan
A Rua do Prefeito Beekman
A Rua do Prefeito Beekman
Tem casas silenciosas, árvores altas
Apenas uma rua, como pode ser
Que eu sempre fico parado aqui
Aquelas casas cinzas, janelas retas
Elas nem são tão bonitas, isso é verdade
Mas mesmo assim, mesmo assim, eu gosto delas
Como de uma velha e querida senhora
Oh não, oh não, eu não tenho razão
Que explique essa minha obsessão
Mas razões não valem muito
E eu estou imensamente satisfeito
Com esse espaço pequeno e limitado
Onde posso me perder nas peculiaridades
Deste presente tão elogiado
Por cinco minutos, posso escapar
Quando penso nessa rua
Vejo em minha mente por um instante
Uma vida despreocupada, imaginária
Vejo um homem entrando no jardim
Ele conhece as flores pelos nomes
Ele amarra a rosa com cuidado
Uma mulher guarda lençóis no armário
O sol brilha pelas janelas altas
Eles são felizes nos meus sonhos
As crianças pulam pela rua
Até que o dia chegue ao fim
Então a lua se ergue acima das árvores
Mais uma vez, mais um dia se foi
A rouxinol ainda canta uma melodia
Um garoto pensa em sua garota
Ele sorri, boceja, e então dorme também
A Rua do Prefeito Beekman
Agora ainda está silenciosa e meio esquecida
Por quanto tempo, por quanto tempo mais, Deus sabe
Até que eu veja as casas vazias
Até que eu veja as janelas quebradas
Vidro estilhaçado, entulho caído
Um quintal pisoteado
Até que eu veja as árvores sendo cortadas
Eu diria, se alguém dissesse:
"O que havia de tão lindo nisso?"
Ficaria sem palavras, sem saber o que dizer
Porque não há nada a explicar
Mas se você disser: "Não exagera"
Eu já não abro mais a boca
Meu coração vai quebrar se eles demolirem
A Rua do Prefeito Beekman