De zomer van 1910
Zij herinnert zich nog de rozen
De rozen langs het pad, en ook weet zij nog
Dat z' een rode roos had gekozen
Die kleurde zo mooi bij haar wit mousseline
Ze was nog zo jong, zo verschrikkelijk jong
In die zomer van 1910
Zij herinnert zich nog z'n ogen
Z'n mond en het gebaar van z'n hand
Toen hij van haar voorgoed heeft afscheid genomen
En dat zij hem nooit meer, nee nooit meer zou zien
Ze was nog zo jong, zo verschrikkelijk jong
In die zomer van 1910
Die dag is voorbij en die zomer vergaan
Onherroepelijk, onherroepelijk
Toch is die herinnering blijven bestaan
Onveranderlijk, onveranderlijk
De rozen die bloeien nog steeds lang het pad
Waar ze hem voor het laatst heeft ontmoet
Die zomerse dag is verstard tot een beeld
Dat haar bijblijft voor altijd, voorgoed
Die jaren zijn vervlogen
Dat beeld vergeet ze niet, ach, en steeds als zij het ziet
Komen tranen in haar ogen
Omdat het genaad'loos aan haar laat zien:
Je wordt nooit meer bedroefd, maar ook nooit meer verliefd
Nooit meer jong als in 1910
O Verão de 1910
Ela ainda se lembra das rosas
As rosas ao longo do caminho, e também sabe ainda
Que escolheu uma rosa vermelha
Que combinava tão bem com seu mousseline branco
Ela era tão jovem, tão incrivelmente jovem
Naquele verão de 1910
Ela ainda se lembra dos olhos dele
Da boca e do gesto da mão dele
Quando ele se despediu dela para sempre
E que ela nunca mais, não, nunca mais o veria
Ela era tão jovem, tão incrivelmente jovem
Naquele verão de 1910
Aquele dia passou e aquele verão se foi
Irreversivelmente, irreversivelmente
Ainda assim, aquela lembrança permanece
Imutável, imutável
As rosas ainda florescem ao longo do caminho
Onde ela o encontrou pela última vez
Aquele dia de verão se congelou em uma imagem
Que ficará com ela para sempre, para sempre
Aqueles anos se foram
Aquela imagem ela não esquece, ah, e sempre que a vê
Lágrimas vêm aos seus olhos
Porque isso a mostra sem piedade:
Você nunca mais ficará triste, mas também nunca mais se apaixonará
Nunca mais jovem como em 1910