Dora
In het bleke ochtendgloren stapelt Dora nachtclubstoelen
Want dat doet ze van tevoren, omdat ze de vloer moet spoelen
Zomaar schrobben is zo zonde, even doet ze snel de ronde
Om vooral de driekwart peuken voor het knechie in de keuken
En de bandjes van sigaren voor d'r nichie te bewaren
En vergetene corsaties zet ze thuis in kleine vazies
En de glazen met de ressies giet ze uit in doktersflessies
Want vanavond is het feest 25 jaar is Dora werkster op die club geweest
's Avonds zit ze stil e dromen of de directeur zal komen
Met een dichte enveloppe, maar geen mens komt bij haar kloppen
Somber zet ze alle flessies met de ressies op een rijtje
Zit te wachten nog een tijdje, ja ze wacht nog waar een tijdje
Maar zo tegen half elf proeft ze alle dranies zelf
En na nog een drie kwartier heeft ze stilletjes plezier
Sloeg eht daar niet half negen, nee ze kan er niet goed tegen
Ressies zijn mirakel sterk, zwaaiend gaat ze naar d'r werk
Toen ze binnen kwam toen spoog ze eerst een paar keer in d'r handen
Schoof de mensen van de stoelen, maakte stapels langs de wanden
Daarna ging ze op de ronde, nam de peuken uit de monden
Brak de brandende sigaren, om de bandjes te bewaren
Trok de dure orchideeen uit de halsdecolleten
Schuimende champagneflessen, sjouwde ze bijeen als resten
Dora zong haar morgendeunen samen met de lady kreunen
Ze kroop stotend tegen benen, om de dansvloer af te nemen
En ze plaste met de emmer op de divans en de paren
En ze stak de ruwe bezem in gepermanente haren
Met een pikkinees begonze toen de tafelsaf te sponzen
Alle poten moest ze boenen ook al stonden ze in schoenen
Eindelijk na veel proberen wisten obers en wat heren
Dora in een hoek te trekken
Waar ze met een zucht in slaap viel met een dweil om toe te dekken
Dora moest wel drie keer vragen waarom Dora werd ontslagen
Ach meneer Dora zelf had niks gemerkt had d'r plicht gedaan, gewerkt
Dora
Na luz pálida da manhã, Dora empilha cadeiras de boate
Porque ela faz isso antes, já que precisa limpar o chão
Só esfregar é um desperdício, ela dá uma rápida olhada
Pra pegar as bitucas pro moleque na cozinha
E as faixas dos charutos pra guardar pra sua amiga
E as corsagens esquecidas ela coloca em pequenos vasos em casa
E os copos com as sobras ela despeja em frascos de remédio
Porque hoje à noite é festa, 25 anos que Dora trabalha nesse clube
À noite, ela fica parada sonhando se o diretor vai aparecer
Com um envelope fechado, mas ninguém vem bater na porta
Triste, ela alinha todas as garrafinhas com as sobras
Fica esperando mais um tempo, sim, ela espera mais um pouco
Mas perto das dez e meia, ela experimenta todas as bebidas
E depois de mais uns quarenta minutos, ela se diverte em silêncio
Não era nem nove e meia, não, ela não aguenta muito bem
As sobras são milagrosamente fortes, balançando, ela vai pro trabalho
Quando entrou, ela primeiro cuspiu algumas vezes nas mãos
Empurrou as pessoas das cadeiras, fez pilhas ao longo das paredes
Depois, ela foi fazer a ronda, tirou as bitucas das bocas
Queimou os charutos pra guardar as faixas
Arrancou as orquídeas caras dos decotes
Garrafas de champanhe espumantes, ela juntou como restos
Dora cantava suas melodias matinais junto com as ladies gemendo
Ela se arrastava, esbaforida, pelas pernas, pra limpar a pista de dança
E ela urinava com o balde nos sofás e nos casais
E enfiava a vassoura nos cabelos permanentes
Com um pano, começou a limpar as mesas
Todas as pernas ela tinha que esfregar, mesmo que estivessem de sapatos
Finalmente, depois de muito tentar, garçons e alguns homens
Conseguiram puxar Dora pra um canto
Onde, com um suspiro, ela adormeceu com um pano pra se cobrir
Dora teve que perguntar três vezes por que foi demitida
Ah, senhor, Dora mesma não percebeu, fez seu trabalho, trabalhou.