Het hondje van Dirkie
Kleine Dirkie had een hondje door een auto overreden
Met gebroken poot in 't straatgewoel gevonden
Met twee houtjes en een stukkie van een ouwe gonjezak
Had ie 't pootje eerst gespalkt en toen verbonden
Daarna had ie 't dier heel zacht opgepakt en thuisgebracht
En vervuld van stille angst en diepe zorgen
Zei ie: "Mormel, had ook uitgekeken voor je overstak"
En 't voorzichtig in een zolderhoek geborgen
Als 'ie boterhammen kreeg verborg 'ie iedere keer een stukkie
Voor zijn zieke kameraad onder z'n kieltje
En dan sloop ie op z'n tenen met een koppie zonder oor
Naar de zolder en zei: "Vreet nou maar, schlemieltje"
Hekkie keek 'm nou en dan met z'n koppie scheef 's an
De filantropie kon 't beestje niet verwerken
Toen 'ie op een keer wou blaffen siste Dirkie: "Houd je bek
Je ligt zo uit je pension als ze 't merken"
Op een keer kwam Hekkie onverwachts, z'n poot nog in 't verband
De kamer in, een hondje laat zich niet verbieden
Moeder zei: "Nou is de boot an, kijk me zo'n scharminkel an
't Lijkt waarachtig wel de Joodse invalide
Van wie hoort dat stuk gespuis? Straks heb ik Artis in me huis"
Dirkie stamelde, hij kon 't nauwelijks zeggen
"Toen ie onder een auto lee, dacht ik, ik neem 'm effe mee
Anders hadden ze 'm zo maar laten leggen"
"As 'ie binnen 't uur m'n huis niet uit is gaat 'ie in de plomp"
Verklaarde ma "da's wat voor mij, die nare krengen"
Toen zei pa gedecideerd: "Wanneer z'n poot genezen is,
Zal ik 'm persoonlijk naar 't asiel toe brengen"
Dirk zei liefdevol: "Nou teef, de eerste maand ben je weer safe"
Intuitief was ie van de patient gaan houden
Moeder schamperde: "Zeg ober, geef u Hekkie een stukkie kreeft
Man, je moet een villa voor 'm laten bouwen."
Kleine Mies 't jongste zusje noemde Hekkie smalend viezerik
Dan hulde Dirkie zich in hooghartig zwijgen
Soms werd 't 'm wat al te machtig en dan kreet ie: "Treiterkop
Wat is vies, kijk jij maar liever naar je eige"
Eens beet Hek in Miesje's pop, 't meisje gaf het beest een schop
Dirk vloog op en loeide: "Valse Salamander
Raak dat beessie nog 's aan, dan zal ik je effe kreupel slaan
Als 'ie slaag krijgt is 't van mij en van geen ander"
Hekkie leefde ongestoord temidden van conflicten voort
Schoon onbewust dat ze de oorzaak was van rampen
De één vervolgde haar met haat, de ander werd 'r kameraad
Het huisgezin had zich gescheiden in twee kampen
Het ppotje was weer gecureerd, Dirkie had de hond geleerd
Mooi te zitten en nou was ie reuze branie
Vader zei soms: "Klein serpent, zo'n beest is toch intelligent"
"Ja", zei Moeder, "Ga d'r mee naar Sarasani"
Na zes maanden stille oorlog had 't noodlot zich voltrokken
Hekkie had iets raars gedaan in Moeder's kamer
Bertus 't oudste broertje zag 't en riep: "Kijk 's wat een zwijn
Op de trijpen stoelen, Moe", hij greep een hamer
Wierp die Hekkie naar z'n kop, 't beestje vloog schuimbekkend op
Viel toen neer, op dat moment kwam Dirkie binnen
Bleef als vastgenageld staan, keek lijkwit zijn broertje aan
Niemand wist toen wat met Dirkie te beginnen
Zacht als was 't een kostbaar kleinood heeft toen Dirk 't verstarde beest
Naar z'n hoekie op de zolder meegenomen
's Avonds in het donker groef ie in het Vondelpark een kuil
In een eenzaam laantje onder iepebomen
Met een snuitje bleek als was lei 'ie Hekkie onder 't gras
En zei trillend, beide oogjes toegeknepen
"Hekkie, 't was niet mijn schuld, mensen hebben geen geduld
Arm dier, ze hebben jou thuis nooit begrepen"
O Cachorrinho do Dirkie
Pequeno Dirkie tinha um cachorrinho atropelado por um carro
Com a pata quebrada encontrado na confusão da rua
Com dois pedaços de madeira e um pedaço de um velho saco
Ele primeiro imobilizou a patinha e depois fez o curativo
Depois ele pegou o bichinho bem devagar e levou pra casa
E cheio de medo e preocupações profundas
Disse: "Morrendo, você devia ter olhado antes de atravessar"
E o escondeu cuidadosamente em um canto do sótão
Quando ele ganhava sanduíches, escondia sempre um pedaço
Para seu amigo doente debaixo da blusa
E então ele ia na ponta dos pés com a cabecinha baixa
Pro sótão e dizia: "Come logo, seu bobão"
Hekkie olhava pra ele de vez em quando com a cabecinha torta
A filantropia não conseguia lidar com o bichinho
Quando ele quis latir uma vez, Dirkie sussurrou: "Cala a boca
Você vai ser expulso do seu abrigo se eles perceberem"
Um dia Hekkie entrou de repente, com a pata ainda enfaixada
Na sala, um cachorrinho não se deixa proibir
A mãe disse: "Agora a coisa ficou feia, olha pra esse traste
Parece até um inválido judeu
De quem é esse bicho? Daqui a pouco vou ter o zoológico em casa"
Dirkie gaguejou, mal conseguia falar
"Quando ele foi atropelado, pensei, vou levar ele comigo
Senão deixariam ele lá mesmo"
"Se ele não sair da minha casa em uma hora, vai pro rio"
Declarou a mãe "isso é o que eu quero, esses bichos chatos"
Então o pai disse decidido: "Quando a pata dele sarar,
Eu mesmo vou levar ele pro abrigo"
Dirk disse amorosamente: "Então, cadela, no primeiro mês você tá a salvo"
Intuitivamente ele começou a gostar do paciente
A mãe zombou: "Ei garçom, dá um pedaço de lagosta pro Hekkie
Cara, você precisa construir uma villa pra ele."
Pequena Mies, a irmã mais nova, chamava Hekkie de porquinho
Então Dirkie se calava com um ar de superioridade
Às vezes isso o deixava muito irritado e então ele gritava: "Chato
O que é nojento, você deveria olhar pra sua própria cara"
Uma vez Hekkie mordeu a boneca da Mies, a menina deu um chute no bicho
Dirk pulou e gritou: "Sapo traiçoeiro
Toca nesse bicho de novo e eu vou te deixar manco
Se ele apanhar, é por minha causa e de mais ninguém"
Hekkie vivia tranquilamente no meio dos conflitos
Sem saber que era a causa dos desastres
Um a perseguia com ódio, o outro se tornava seu amigo
A família se dividiu em dois grupos
O problema foi resolvido, Dirkie ensinou o cachorro
A sentar direitinho e agora ele estava cheio de energia
O pai às vezes dizia: "Pequeno serpente, esse bicho é inteligente"
"Sim", disse a mãe, "Leve ele pra Sarasani"
Após seis meses de guerra fria, o destino se cumpriu
Hekkie fez algo estranho no quarto da mãe
Bertus, o irmão mais velho, viu e gritou: "Olha que porco
Em cima das cadeiras, mãe", ele pegou um martelo
Jogou em Hekkie, o bichinho saiu pulando com espuma na boca
Caiu então, nesse momento Dirkie entrou
Ficou paralisado, olhou pálido para o irmão
Ninguém sabia o que fazer com Dirkie
Suave como se fosse um precioso tesouro, Dirk levou o bicho paralisado
Para seu cantinho no sótão
À noite, no escuro, ele cavou um buraco no Vondelpark
Em uma rua solitária sob os ulmeiros
Com um focinho pálido como giz, ele enterrou Hekkie sob a grama
E disse tremendo, com os olhos apertados
"Hekkie, não foi minha culpa, as pessoas não têm paciência
Pobre animal, nunca entenderam você em casa"