Xalbadorren heriotzean
Adiskide bat bazen
Orotan bihozbera
Poesiaren hegoek
Sentimenduzko bertsoek
Antzaldatzen zutena
Plazetako kantari
Bakardadez josia
Hitzen lihoa iruten
Bere barnean irauten
Oinazez ikasia ikasia
Nun hago, zer larretan
Urepeleko artzaina
Mendi hegaletan gora
Oroitzapenen den gerora
Ihesetan joan hintzana
Hesia urraturik
Libratu huen kanta
Lotura guztietatik
Gorputzaren mugetatik
Aske sentitu nahirik
Azken hatsa huela
Bertsorik sakonena
Inoiz esan ezin diren
Estalitako hegien
Oihurik bortitzena bortitzena
Nun hago
Na Morte de Xalbador
Era um amigo
De coração aberto
As asas da poesia
Versos cheios de sentimento
Refletindo tudo isso
Cantor das praças
Repleto de solidão
Desfiando as palavras
Mantendo-se firme por dentro
Aprendido na dor, na dor
Onde estou, que campos
O pastor de Urepel
Subindo as encostas da montanha
Na época das lembranças
Fugindo, você se foi
A cerca rasgada
Libertou sua canção
De todos os laços
Das limitações do corpo
Desejando se sentir livre
Último suspiro que é
O verso mais profundo
Coisas que nunca podem ser ditas
As asas encobertas
O grito mais feroz, feroz
Onde estou