395px

O Trono de Breogán

Xerión

O Trono de Breogán

Breogán, os antergos recordan con orgullo
Os días da túa estadía mortal
As milenarias árbores susurran
O son das heroicas batallas
Breogán, o sangue dos caídos
Cobren as verdes terras da Galiza
Mentres os seus espíritos
Descansan tra-la lúa, tra-las estrelas
Os lobos ouvean na noite dos tempos
Mentres o fío da gadaña sesga a escuridade
Óese un lamento lonxe, no recordo
As bágoas mollan as meixelas dos que amaches
O druida guía o teu tránsito
Polo laberíntico bosque da miña mente
O teu trono recórtase na néboa nocturna
Que cobre o meu tortuoso camiño
Mais a túa sabiduría guiarame
Mentres resoe no meu corazón...
...o teu nome inmortal

O Trono de Breogán

Breogán, os antepassados lembram com orgulho
Os dias da sua passagem mortal
As milenares árvores sussurram
O som das batalhas heroicas
Breogán, o sangue dos caídos
Cobre as verdes terras da Galícia
Enquanto seus espíritos
Descansam sob a lua, entre as estrelas
Os lobos uivam na noite dos tempos
Enquanto o fio da foice corta a escuridão
Ouvem-se um lamento distante, na memória
As lágrimas molham as bochechas dos que amaste
O druida guia seu trânsito
Pelo labirinto da minha mente
Teu trono se destaca na névoa noturna
Que cobre meu caminho tortuoso
Mas tua sabedoria me guiará
Enquanto ressoa em meu coração...
...teu nome imortal

Composição: