Madrigal da Lúa
Na profundidade do bosque
Non hai sombra que me protexa
Dos perigosos encantos
Da túa branca beleza
Raiña da escuridade
Tortúrasme coa túa presenza
Mentres no meu interior
Transmútase a miña esenza
Oh lúa, paradoxa inmortal!
A túa luz brila nos meus ollos
Pero o teu feitizo corre polo meu sangue e os designios das estrelas guíanme...
Non! a súa voz confúndeme...
Esperto,
A Néboa cúbreme nun leito de musgo
Mentres o recordo dun sono
Golpea a miña conciencia
A loucura abrázame coa súa sonrisa
Cando un reflexo de prata rasga
O meu peito e observo ó meu lado o corpo tendido e o orballo cubre o meu rostro inerte...
Madrigal da Lúa
Na profundidade do bosque
Não há sombra que me proteja
Dos perigosos encantos
Da tua beleza tão clara
Rainha da escuridão
Me tortura com tua presença
Enquanto dentro de mim
Transmuta-se a minha essência
Oh lua, paradoxo imortal!
Teu brilho brilha nos meus olhos
Mas teu feitiço corre no meu sangue e os destinos das estrelas me guiam...
Não! A tua voz me confunde...
Acordo,
A névoa me cobre em um leito de musgo
Enquanto a lembrança de um sonho
Bate na minha consciência
A loucura me abraça com seu sorriso
Quando um reflexo de prata rasga
Meu peito e vejo ao meu lado o corpo estendido e o orvalho cobre meu rosto inerte...