Frid
Se I dimklätt grepp nu natten sluter
En smekande hand om skogens sång
En viskning i vinden, en fjätter för sinnet
En skugglik skepnad i månklätt ljus
Heden nu täckt av röd månes liv
Över ljungklädd ås det sig sakta sveper
Mot himlen i dimman grenar sträcker
Skelettlik fur och trollbunden gran
Se en låglandsmark
Av forsens spel kluven
På stillsam färd mot dalsjöns spegel
Jublande virvlande lekande lätt
Nu bäckens viskning
Sig sträcker iväg
I skogens ring finns nattens is
En sorgsen mo i vinterduk svept
En sorgsen mo
I vinterduk svept
I disets skugga en vers kan höras
En skuldtyngd strof från dödsfylld myr
Se älvor i vålnadslika skepnader viska
Med änglars skratt de försvinner bort
Likt isklädd tår nu frosten faller
En sorgefylld gråtande kind
Över bergens topp i dimmans tid
Västanvind viskar det är hennes natt
I lugnet vid krönet ett ögonblicks tid
Mitt rastlösa sinne får frid
Frid
Se, agora a noite se fecha com um toque
Uma mão suave na canção da floresta
Um sussurro no vento, uma pluma para a mente
Uma sombra etérea na luz da lua
A charneca agora coberta pela vida da lua vermelha
Sobre a colina coberta de urzes, lentamente se arrasta
Em direção ao céu, na névoa, os galhos se estendem
Um pinheiro esquelético e um abeto encantado
Veja uma planície
Dividida pelo jogo da correnteza
Em uma jornada tranquila rumo ao espelho do lago
Brincando alegremente, girando leve
Agora o sussurro do riacho
Se estende para longe
No círculo da floresta, há gelo da noite
Uma triste mãe envolta em um manto de inverno
Uma triste mãe
Envolta em um manto de inverno
Na sombra da névoa, um verso pode ser ouvido
Uma estrofe pesada de culpa da charca mortal
Veja fadas em formas espectrais sussurrar
Com risadas de anjos, elas desaparecem
Como lágrimas cobertas de gelo, agora a geada cai
Uma face chorosa e cheia de lamento
Sobre o topo das montanhas, no tempo da névoa
O vento do oeste sussurra que é a noite dela
Na calma do cume, por um momento
Minha mente inquieta encontra paz