Niks meer te vieren
Ik schreef je duizenden gedichten lieve lieve
Ik ken ze allemaal nog uit mijn hoofd
Net zoals jouw urenlange brieven
Waarin je mij een rozentuin belooft
Ik weet nog hoe we wandelden in Zandvoort
Zonsondergang en een nog warm strand
Jij gaf mij op al mijn vragen antwoord
En kneep daarbij zachtjes in mijn hand
Nu, zeven jaren later, weet ik niet wat ik wil
We zwijgen allebei, het is zo angstaanjagend stil
refrain:
Niks meer te vieren. Niks meer te vieren
Er is echt niks waarmee ik jou nog kan versieren
De koek is op, er liggen kruimels op de plank
We zitten elke avond verslagen op de bank
Ik weet niet waarmee ik jou nog kan versieren
Er is niks, maar dan ook echt niks meer te vieren
We liftten naar Venetie en Londen
We sjouwden dwars door Rome en Parijs
Uitgelaten als twee jonge honden
We gingen over halve nachten ijs
We zagen alle kroegen, kathedralen
We zagen enkel vuur en nog geen as
Ik vertelde jou fantastische verhalen
Waarin elke minnaar overwinnaar was
Nu, zeven jaren later, zijn we aan elkaar gewend
En we denken allebei aan het sluiten van de tent
refrain
Nu zijn wij twee kinderen later
En zwijgen tot het middernachtelijk uur
Dan kijken we jaloers naar onze kater
Die gaat na het laatste nieuws op avontuur
Je vraagt of ik de asbakken wil legen
Terwijl jij jezelf lui de trap op gaapt
Ik kom jou vannacht niet meer echt tegen
Ik weet als ik boven kom dat je al slaapt
Maar volgens jou, mijn liefste, is er met ons niets mis
Omdat het bij alle vrienden precies hetzelfde is
Nada mais para celebrar
Eu escrevi milhares de poemas pra você, meu amor
Ainda lembro de todos de cor
Assim como suas cartas longas
Onde você me promete um jardim de rosas
Lembro como caminhamos em Zandvoort
Pôr do sol e uma praia ainda quente
Você respondia todas as minhas perguntas
E apertava minha mão suavemente
Agora, sete anos depois, não sei o que quero
Nós dois estamos em silêncio, é um silêncio assustador
refrão:
Nada mais para celebrar. Nada mais para celebrar
Não há nada que eu ainda possa te conquistar
A festa acabou, só restaram migalhas na mesa
Estamos derrotados, sentados no sofá toda noite
Não sei como ainda posso te conquistar
Não há nada, mas nada mesmo, para celebrar
Pegamos carona para Veneza e Londres
Cruzamos Roma e Paris com nossas mochilas
Animados como dois cachorrinhos
Desbravamos noites inteiras de diversão
Vimos todos os bares, catedrais
Só vimos fogo e ainda nada de cinzas
Eu te contava histórias fantásticas
Onde cada amante era um vencedor
Agora, sete anos depois, estamos acostumados um com o outro
E ambos pensamos em encerrar a festa
refrão
Agora somos duas crianças crescidas
E ficamos em silêncio até a meia-noite
Então olhamos com inveja para nosso gato
Que sai em aventura após as últimas notícias
Você pergunta se eu posso esvaziar os cinzeiros
Enquanto você se espreguiça preguiçosamente na escada
Essa noite não vou te encontrar de verdade
Sei que quando subir, você já estará dormindo
Mas segundo você, meu amor, não há nada de errado entre nós
Porque com todos os amigos é exatamente a mesma coisa