Soljan käsittely
Soljan suussa on jotain selittämätöntä:
Pureva ivansa viipaloi kanssaeläjiään kuin makkaroita! Ja
Hän vihreää saa kateudesta, punaista niskastasi:
Sisimmissään Solja on taiteilija, herkästi kokeva artisti.
Ja Volmarilla oli suunnitelma, oli kolme katalaa juonta
Että pitikin olla monta keinoa, joilla Soljan suonta avattaisiin!
Ja Soljan suussa oli maissipiippu, oli se pienenpieni piippu,
Josta pirut riippu, keitossa ohjussiiloja, otsalla atomisota!
Solja korskui, keikkui tuolillaan,
Takoi lattiaan, sätti, tökki sateenvarjollaan polviin,
Pilkkakirveensä oveen ruman reiän löi.
Parhaansa mukaan Volmar väisteli ja söi.
Ja äyriäisten kosto kello kuudelta: Volmar tekee hyvin
Päälleen, siis Solja korjaakin sian:
"Jäitä ammeeseen, Jepson! Herra kylpee pian!"
Niin yläkertaan hiuksista kiskoo hullua koiraa sekava sisko.
Hurraa! Hurraa! Soljan käsittely! Kartanon myrkky
Sivaltaa, omaa nuo lukemattomat
Niin vanhat kuin uudet
Suun sairaudet, tiet tutkimattomat
Housuton johtaja hosui kynnyksen yli, loikki
Ikkunan läpi, siitä pihamaan syliin, osui käsiinsä
Vieraat varpaat, kun kukkamullasta kasvaa jalkaa!
Perään parvekkeelta bravuuriaan, palava suu
Säksättää syljen aariaa!
Kunnes on aika laittaa hampaat lasiin, ja painaa tyynyyn
Pieni pää, jättää yöpöydän lamppuun valo. Ja nähdä suloista unta,
Jossa rotankolossa hytisee kylmässä koronkiskurit
Pedeillään betonisilla, joilla pian ohjelmassaan on
Vain kiskontaa lapamadon naapurisellin torakkapeijaisilla.
Hurraa! Hurraa! Soljan käsittely! Kartanon myrkky
Nukahtaa...
Solja Aliisa! Sinun on valta, voima ja kunnia!
Hiljentykäämme...
O Tratamento de Solja
Tem algo inexplicável na boca de Solja:
Sua mordaz ironia fatiha seus semelhantes como salsichas! E
Ela fica verde de inveja, vermelha pela sua nuca:
No fundo, Solja é uma artista, uma sensível experimentadora.
E Volmari tinha um plano, havia três traiçoeiros enredos
Que precisavam de várias maneiras de abrir a veia de Solja!
E na boca de Solja havia um cachimbo de milho, era um cachimbo bem pequeno,
De onde os demônios pendiam, na sopa havia silos de controle, na testa uma guerra atômica!
Solja rugia, balançava na cadeira,
Batia no chão, xingava, cutucava os joelhos com seu guarda-chuva,
E cravou seu machado de zombarias em uma porta com um buraco feio.
Volmari se esquivava o melhor que podia e comia.
E a vingança dos crustáceos às seis: Volmari se dá bem
Em cima, então Solja também cuida do porco:
"Gelo na banheira, Jepson! O senhor vai tomar banho logo!"
Então, puxando pelos cabelos, a irmã confusa arrasta o cachorro louco.
Viva! Viva! O tratamento de Solja! O veneno da mansão
Corta, possui essas inúmeras
Doenças bucais, tão antigas quanto novas
Caminhos inexplorados.
O líder sem calças pulou sobre o limiar, saltou
Pela janela, caiu nos braços do pátio, pegou em suas mãos
Dedos estranhos, quando do solo das flores cresce um pé!
Depois, da varanda, sua bravura, a boca em chamas
Canta uma ária de saliva!
Até que chega a hora de colocar os dentes no copo e pressionar a cabeça
Pequena no travesseiro, deixando a luz da lâmpada na mesa de cabeceira. E sonhar um doce sonho,
Onde no buraco do rato treme o frio dos agiotas
Com suas patas de concreto, que logo em seu programa terá
Apenas a exploração na festa de baratas do vizinho.
Viva! Viva! O tratamento de Solja! O veneno da mansão
Adormece...
Solja Aliisa! Você tem o poder, a força e a glória!
Vamos nos silenciar...