Syyllisyys
refrain:
Nyt joka ikisenä aamuna piru pääsi päällä tasapainoilee,
Räntäsateessa pururadalla niskavilloissa tempoilee,
Ja nuoruus menee,
Vanhuus tulee,
Kauas kaikki muu karata saa,
Vaan joka talvi, kevät, kesä, syys
Palaa syyllisyys.
Joka talvi, kevät, kesä, syys
Palaa syyllisyys.
Ja pyytää syyllisyys:
"Tule tänne synnin suden luo,
Syyllisyyden musta malja juo."
"Ei, en tule, pahasta puhdas oon!"
"Siispä puhallan ja puhkun itsetuntosi kumoon."
Tarhan pihamaalla pienokainen.
Kovin viaton,
Räkänokkainen,
Kiikkuu
Eikä aavistaa saata,
Kuinka suuri voima liikkuu,
Nurkan takaa sinua tarkkailee tuo
Ja mustaa maalia juo.
Se tulee tuttavaksi tänään,
Et toisin päättää vois.
Se päättää, milloin tulee,
Eikä lähde pois.
Nurkkiin nukkumaan kipuaa,
Mustaa maalipurkkia kuljettaa,
Ja juuri kun kaikki oli, kuten pitikin olla
Se suhersi seinään: "Mitäpä nolla?"
refrain
Joka talvi, kevät, kesä, syys
Pyytää syyllisyys.
"Tule tänne synnin suden luo,
Syyllisyyden musta malja juo."
"Ei, en tule, pahasta puhdas oon!"
"Siispä puhallan ja puhkun itsetuntosi kumoon."
Sillä syyllisyys kuuliaista rakastaa,
Se voimaa vammoistamme ammentaa,
Pian niistä pesää rakentaa:
Viereen tuvan
Valmistuvan jo näen
Huoneet vierasväen
Kunnes tuikkaat talonsa alle tulen hyvän,
Sen huomaat hämmentyvän.
Nyt joka ikisenä aamuna piru pihalla vihaansa viuhtoo vaan.
Räntäsateessa, pää kohmeessa kauhoo lunta ikkunaan.
Tulkoot irveet, pilkkakirveet,
Haavaa ei ne tehdä voi,
Kun vaikeroi viluissaan syyllisyys
Ja varjoissa vaanii,
Sieltä sinua se osoittaa,
Vaan kulkee karavaani,
Tavoittamattomiin taivaltaa.
Jää hyvästit, syyllisyys.
Culpa
refrão:
Agora, toda manhã, o diabo dança em cima da minha cabeça,
Na chuva de granizo, na pista de corrida, ele se agita no meu pescoço,
E a juventude se vai,
A velhice chega,
Tudo mais pode escapar,
Mas a cada inverno, primavera, verão, outono
A culpa volta.
A cada inverno, primavera, verão, outono
A culpa volta.
E a culpa pede:
"Vem aqui, junto ao lobo do pecado,
Beba o cálice negro da culpa."
"Não, não vou, sou puro do mal!"
"Então eu sopro e assopro, derrubo sua autoestima."
No pátio do jardim, uma criança.
Muito inocente,
Com o nariz escorrendo,
Balança
E não pode imaginar,
Quão grande é a força que se move,
Escondida atrás da esquina, te observa
E bebe tinta preta.
Ela se tornará familiar hoje,
Você não pode decidir diferente.
Ela decide quando vem,
E não vai embora.
Cobra-se para dormir nos cantos,
Carrega um pote de tinta preta,
E justo quando tudo estava como deveria estar
Ela sussurrou na parede: "E aí, zero?"
refrão
A cada inverno, primavera, verão, outono
A culpa pede.
"Vem aqui, junto ao lobo do pecado,
Beba o cálice negro da culpa."
"Não, não vou, sou puro do mal!"
"Então eu sopro e assopro, derrubo sua autoestima."
Pois a culpa ama ser obediente,
Ela extrai força de nossas feridas,
Logo constrói um ninho:
Ao lado da casa
Já vejo se preparando
Os quartos para os estranhos
Até que você acenda um bom fogo sob sua casa,
Você perceberá que ela se confunde.
Agora, toda manhã, o diabo agita sua raiva no pátio.
Na chuva de granizo, com a cabeça fria, ele arrasta a neve na janela.
Que venham as zombarias, as machadadas,
Não podem causar feridas,
Quando a culpa geme de frio
E espreita nas sombras,
De lá, ela te aponta,
Mas a caravana avança,
Caminhando para longe.
Adeus, culpa.