De blinde soldaat
Ze zag hem na jaren van scheiden terug op het grote station
'n Weerzien dat echter aan beiden geen vreugd en geluk geven kon
Hij was naar de vreemde getogen en deed als soldaat trouw zijn plicht
Betaalde die plicht met z'n ogen, voor altijd verloor hij het licht
Twee ogen zo duister in beide 'n traan
Ze kijken haar somber en troosteloos aan
Twee ogen zo duister die vragen misschien
Waarom toch m'n liefste mag ik jou niet zien
'n Hemelpoort ging voor 'm open in 't huis van de blinde soldaat
Wanneer op 'n zonnige morgen 'n wieg in het kamertje staat
Toch werden die avond in stilte veel bittere tranen geuit
Wanneer hij hij vraagt hoe m'n liefste hoe ziet onze jongen er uit
Twee ogen zo duister in beide 'n traan
Die zullen toch nimmer het wiegje zien staan
Twee ogen zo duister die vragen misschien
Waarom toch m'n jongen mag ik jou niet zien
Twee ogen zo duister die vragen misschien
Waarom toch m'n jongen mag ik jou niet zien
O Soldado Cego
Ela o viu após anos de separação na grande estação
Um reencontro que, no entanto, não trouxe alegria nem felicidade para nenhum dos dois
Ele foi para o exterior e cumpriu seu dever como soldado
Pagou esse dever com seus olhos, para sempre perdeu a visão
Dois olhos tão escuros, em ambos uma lágrima
Eles a olham de forma sombria e desolada
Dois olhos tão escuros que talvez perguntem
Por que, meu amor, não posso te ver?
Uma porta do céu se abriu para ele na casa do soldado cego
Quando numa manhã ensolarada um berço está no quarto
Ainda assim, naquela noite, em silêncio, muitas lágrimas amargas foram derramadas
Quando ele pergunta, meu amor, como é nosso menino?
Dois olhos tão escuros, em ambos uma lágrima
Que nunca verão o berço de pé
Dois olhos tão escuros que talvez perguntem
Por que, meu menino, não posso te ver?
Dois olhos tão escuros que talvez perguntem
Por que, meu menino, não posso te ver?