De zondares
'k Was eenmaal blij en gelukkig
'k Had toen 'n leven vol vreugd
'k Had nog een wiegje met poppen
'k Weet het nog goed uit m'n jeugd
Wat hield ik veel van m'n moeder
Vader die was al lang dood
Moeder ging altijd uit werken
Zorgde voor 't dagelijks brood
Ik kwam van school af, pa veertien
En had 'n loflijk ontslag
Dienstmeisje ben ik geworden
't Was voor de dag en de nach
Wat was ik blij en gelukkig
Als ik naar huis was gesneld
En ik m'n loon dan bij moeder
Vlug had op tafel geteld
Daar in 't huis waar ik diende
Was ook 'n aardige zoon
Die mij zo vaak in de keuken
Toesprak op innige toon
Anmnetje lief ik bemin je
Oh, ik hou erg veel van jou
Ik zal je nimmer bedriegen
Annetje lief wordt m'n vrouw
Dra ging z'n liefde vermind'ren
Ik had 'n misstap begaan
Hij wou z'n schuld niet erkennen
Waar hij te ver was gegaan
Daar stond ik nu in m'n schande
Diep in ellende en nood
En in m'n angst en m'n wanhoop
Maakte ik 't kindje toen dood
Spoedig stond ik voor de rechter
Twee jaar gevangenis-straf
'n Eenzame cel werd m'n woning
't Enge en eenzame graf
Toen ik m'n vrijheid terug kreeg
Toen keek mij niemand meer aan
Eind lijk, door iedereen geminacht
Ben ik in 't leven gegaan
Dez Zondares
Eu já fui feliz e contente
Tinha uma vida cheia de alegria
Ainda tinha um bercinho com bonecas
Lembro bem da minha infância
Como eu amava minha mãe
Meu pai já tinha partido há muito
Mãe sempre ia trabalhar
Cuidava do pão de cada dia
Eu saía da escola, com quatorze anos
E tinha uma demissão gloriosa
Fui empregada doméstica
Era para o dia e a noite
Como eu era feliz e contente
Quando corria pra casa
E contava meu salário pra mãe
Rápido, na mesa, eu contava
Lá na casa onde eu trabalhava
Havia também um filho legal
Que sempre falava comigo na cozinha
Com um tom carinhoso
Annetje, querida, eu te amo
Oh, eu gosto muito de você
Nunca vou te enganar
Annetje, querida, será minha esposa
Logo o amor dele começou a diminuir
Eu cometi um erro
Ele não queria reconhecer
Até onde ele tinha ido longe demais
Ali estava eu na minha vergonha
Profundamente em desgraça e dor
E no meu medo e desespero
Fiz o bebê morrer então
Logo eu estava diante do juiz
Dois anos de prisão
Uma cela solitária se tornou meu lar
O túmulo estreito e solitário
Quando recuperei minha liberdade
Ninguém mais olhou pra mim
No fim, desprezada por todos
Assim eu segui na vida.