En ze lachte
Hij was een schooier en zij was een slet
Maar zij was de sterkste van beiden
Ze spoorde en hitste tot misdaad hem aan
Zij, de knapste en mooiste der meiden
Ze dreef hem tot diefstal, ze dreef hem tot moord
Hij moest er op uit, alle nachten
En kwam hij dan bij haar, balden met buit
Dan nam ze het aan, en ze lachte
Het mooiste en duurste was haar nog te min
Begon haar dan ook te vervelen
Ze vroeg nooit hoe hij aan die sieraden kwam
Wat kon haar zijn liefde ook schelen
Zijn zoenen en smeken, ze lieten haar koud
En als hij naar liefde soms smachtte
Haar smeekte, zeg toch dat je veel van mij houdt
Dan keek ze hem aan, en ze lachte
Ze dreef hem tot wanhoop en tot razernij
Hij moordde toen zonder genade
Ze wist waar hij was en toen men hem zocht
Toen heeft ze zijn schuilplaats verraden
Men wachtte hem op en hij liep in de val
Toen zij naar het gerechtshof hem brachten
Stond zij aan de deur, sjiek gekleed en gekapt
Hij ging haar voorbij, en ze lachte
Hij zat in de cel, dagen, weken lang
Totdat de dood hem zou bevrijden
Hij schreef haar een brief: ik wil nog eenmaal je zien
Hoe kun je me zo laten lijden
Al was je een duivel, toch hield ik van jou
Als je wist hoe ik nu naar je smachtte
Het was zijn laatste brief, ze las hem kalm door
Toen scheurde ze hem stuk, en ze lachte
Des 's morgens om vijf uur toen werd hij gehaald
Naar het schavot wat daar stond opgeslagen
Een rilling ging door de mensenrij heen
Toen men hem de trap op zag dragen
En bij de guillotine, vlakbij stond een vrouw
Die kalm zag hoe men hem slachtte
Een snerpende gil en toen viel het mes
Ze keek naar het lijk, en ze lachte
E ela ria
Ele era um vagabundo e ela era uma vadia
Mas ela era a mais forte dos dois
Ela o incentivava e o incitava ao crime
Ela, a mais bonita e atraente das garotas
Ela o levou ao roubo, ela o levou ao assassinato
Ele tinha que sair, todas as noites
E quando ele chegava até ela, voltando com o loot
Ela aceitava, e ela ria
O mais bonito e caro ainda era pouco pra ela
Começou a ficar entediada
Ela nunca perguntava como ele conseguia aquelas joias
Que se importava com o amor dela?
Os beijos e súplicas dele, não a tocavam
E quando ele às vezes ansiava por amor
Implorava, diz que você me ama muito
Então ela olhava pra ele, e ela ria
Ela o levou à desespero e à fúria
Ele matou então sem piedade
Ela sabia onde ele estava e quando o procuravam
Então ela traiu seu esconderijo
Esperaram por ele e ele caiu na armadilha
Quando o levaram ao tribunal
Ela estava na porta, chique e arrumada
Ele passou por ela, e ela ria
Ele ficou na cela, dias, semanas a fio
Até que a morte o libertasse
Ele escreveu uma carta: eu quero te ver mais uma vez
Como você pode me deixar sofrer assim?
Mesmo que você fosse um demônio, eu ainda te amava
Se você soubesse como eu ansiava por você agora
Foi sua última carta, ela leu calmamente
Então ela rasgou em pedaços, e ela ria
De manhã, às cinco horas, então o buscaram
Para o cadafalso que estava ali preparado
Um arrepio percorreu a fila de pessoas
Quando o viram subir a escada
E perto da guilhotina, uma mulher estava lá
Que observava calmamente enquanto o matavam
Um grito agudo e então a lâmina caiu
Ela olhou para o corpo, e ela ria