Het steegje
Niet ver hier vandaan is een straatje zo klein
't Is eigenlijk niet meer dan een steeg
Toch mag ik zo graag in dat straatje daar zijn
Al is het er nu stil en leeg
Ik ben in dat steegje geboren
Als vrucht van een liefde zo teer
Ach, kon ik m'n ouders nog horen
Hun dankbee' van toen aan de Heer
M'n moeder keek mij in de ogen
Ze huilde van vreugde en geluk
Toen knikte m'n vader bewogen
En lispelde zacht: " 't Is een schat"
Ik ken elke steen en ik weet ieder huis
't Steegje beheerst vaak m'n geest
Soms loop ik erdoor en dan voel ik me thuis
Precies zo 't eens is geweest
Ik heb in dat steegje gestreden
Met ziekte, met zorgen, met smart
Ik heb er in stilte gebeden
Ik vond er de man van m'n hart
Vandaar bracht ik moeder ter aarde
Toen zij, veel te vroeg, mij ontviel
Al heeft 't voor een ander geen waarde
Voor mij is 't een stuk van m'n ziel
A Ruazinha
Não muito longe daqui tem uma ruazinha tão pequena
Na verdade, não é mais do que um beco
Ainda assim, eu gosto tanto de estar naquela ruazinha
Mesmo que agora esteja silenciosa e vazia
Eu nasci naquele beco
Como fruto de um amor tão terno
Ah, se eu pudesse ouvir meus pais novamente
Agradecendo ao Senhor por aquele tempo
Minha mãe olhou nos meus olhos
Ela chorou de alegria e felicidade
Então meu pai acenou emocionado
E sussurrou suavemente: "É um tesouro"
Eu conheço cada pedra e sei de cada casa
A ruazinha muitas vezes domina minha mente
Às vezes eu ando por lá e então me sinto em casa
Exatamente como era antes
Eu lutei naquele beco
Com doenças, com preocupações, com dor
Eu orei em silêncio lá
Encontrei o homem do meu coração
Daí levei minha mãe para o descanso
Quando ela, muito cedo, me deixou
Embora não tenha valor para os outros
Para mim, é um pedaço da minha alma